.

To, co słyszę – jest Bogiem.

.

Moja dusza codziennie kreuje wizje, które wprowadzają mnie w stany szczególne – powstają wibracje symfoniczne, które zamieniają się w barwy, a w ludzkich twarzach widzę smaki oraz zapachy. Co do kompozycji oraz kreacji – wspominałem w jednych z wywiadów, iż posiadam Syndrom Czajkowskiego – jestem w ciągu wiecznego niezadowolenia z tego, co tworzę, co powoduje kolejne erupcje stwórcze. Czajkowski, jako kompozytor, całe życie był niezadowolony z tego, co komponował – i właśnie ten typ depresji doprowadziła go do „perfekcji” – która jest wolnością języka wypowiedzi muzycznej. Twórca, który widzi to, że dzieło mogło posunąć się dalej, stwarza w sobie pełne spektrum bycia sobą – a najpierw trzeba być Sobą, żeby być Kimś. I według tej zasady artysta zdobywa siebie – dusza rozszerza horyzonty, a romantyczne serce kocha esencję Wszechświata, w której odnajduje nieskończoność oraz nicość.

Neosymbolizm – to jeden z nurtów bliski mojej duszy, który również łączę z neoimpresjonizmem czy neofowizmem. Symbolizm to wiara w tzw. „pradobę” – kiedy dźwięki, barwy, poetycki wyraz, kontury rymów – które również są muzyką – były spojone w „Prajednię”. Moje utwory mają styl pamiętników – są momentami uchwyconymi podczas instynktownego tworzenia. Jako że symboliści wierzyli, iż prawdziwa sztuka powstaje podświadomie, nadświadomie i jest zatopiona w odmętach instynktu. Innymi słowy neosymbolizm to ukłon do XIX wieku – Baudelaire, Verlaine, Leśmiana czy Prousta – jednych z najgenialniejszych ludzi, jakich nosił nasz świat w tamtych czasach. Neosymbolizm to również odczuwanie – każde słowo, dźwięk, barwa nosi w sobie wielokrotność zdarzeń i znaczeń, stąd słuchacz musi zauważyć – co było od zawsze dogmatem – że człowiek istnieje dla sztuki, a nie sztuka dla człowieka. Bowiem wtedy człowiek wznosi się na wyżyny swojego uduchowienia, jego gorejące myśli oraz serce sprowadzają go do miejsca, które czyni go przepełnionego iluminacjami, a te przecież prowadzą do geniuszu.

Osobiście uważam, że sztuka jest przede wszystkim różna, a idealny kompozytor nie istnieje – jako że ideał to zasięg naszej działalności, nasza wizja, w której – prawdziwi twórcy – nie są w stanie się w pełni wypowiedzieć. I to jest piękne. Jeżeli ktoś uważa, że sięgnął perfekcji to z miejsca przestaje być twórcą – staje się spełnionym rzemieślnikiem. Sztuka jest ponad nami – wypływa z Wszechświata niczym woda lub strumienie fal – z każdym dniem zmienia swoją destynację.

Problemem w naszych czasach jest to, że ludzie – w wyniku naiwności – zaczęli dzielić swoje umysły na „ścisłe” czy „humanistyczne”. Artysta to człowiek, który spaja wszystkie bieguny oraz antypody ku sobie. W końcu jeden z najwybitniejszych polskich poetów – Adam Mickiewicz – był także wspaniałym matematykiem. Przez ów wcześniej wspomniany „podział” – twórcy, a właściwie rzemieślnicy zaprzestali w dużej mierze obcować z innymi dziedzinami sztuki. A właśnie artystę – tego prawdziwego – motywuje i inspiruje suma oraz pełnia wszelkich rodzajów artystycznych bodźców. Każda sztuka dopełnia kolejną, samo ćwiczenie na fortepianie czy skrzypcach – bez czytania poezji, interpretacji obrazów, podziwiania świata – nie wystarczy, jako że jest jałowe i płytkie. Bez znajomości barw – jako plastyka – czy rymów oraz wersów – które chociażby kształtują prowadzenie muzycznej frazy – nie ukażemy całego piękna, jako że muzyka maluje najpiękniejsze pejzaże oraz śpiewa najcudowniejsze poetyckie pieśni.

Matką Muzyki jest improwizacja – instynktowne składanie konturów i przestrzeni dźwięku. Z tego właśnie wynikają reguły – a potem te reguły można łamać, rozwiązując tym samym labirynty uwikłane w nowe Wszechświaty Muzyczne. Oczywiście góruje u mnie podejście kompozytorskie – ulegam wiecznej duchowo-formalnej analizie muzyki oraz sztuki, aby oddać Światu to, po co zostałem urodzony. Jednakże nie znaczy to, że nie pozwalam duchowi rozwinąć skrzydeł, toteż w trakcie odgrywania moich utworów – stale rzucam się w żywioł i zostawiam spontanicznie miejsce na to, co jeszcze nieodkryte. W myśl istnienia formy dla formy.

Tomasz Kowalczyk

.

3
0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *