.
Moje Serce
moje serce
jeszcze jeden cień na szybie
słowa zagubione w ciemności
wyciągnąłem rękę
i zamknąłem światło w dłoni
już nigdy nie mów
że zgasiłem nasze światło
w mroku po omacku
odnajduję każdy twój ślad
w mroku też można żyć
jak statek do latarni morskiej
jak pływak w bezkresie do brzegu
jak skazaniec do końca wyroku
jak kochanek do ust kochanki
jak noc do dnia
będę dążył do ciebie z nadzieją
pamiętam twój uśmiech
jak poduszkę twoich włosów
do których się wtulałem
jak niewinne dziecko
co przed chwilą zbroiło
jak w lustrze w twoich oczach
każdym nowym dniem
zachłysnę się mocno
jak ptak uwiję sobie gniazdo
w twoich dłoniach
będziesz na mnie chuchać
ciepłym słowem piękną myślą
aż rozwinę swoje skrzydła
i będę twoim aniołem stróżem
mój wiersz jest biały
czasem zamyślony jesienną zadumą
a ludziki z kasztanów
to tylko wspomnienie młodości
tej co przeszła jak burza
zostawiając bruzdy na twarzy
i czasem zakręci łzą w oku
a niekiedy smagnie mnie biczem wspomnienia
jakby szykowała się do zimowego kuligu
.
Sotyris Paskos
.
η καρδιά μου
άλλη μια σκιά στο τζάμι
λόγια χαμένα στο σκοτάδι
έτεινα το χέρι μου
και έκλεισα το φως στην παλάμη μου
μην ξαναπείς ποτέ
ότι έσβησα το φως μας
στο σκοτάδι, ψηλαφώντας,
βρίσκω κάθε ίχνος σου
και στο σκοτάδι μπορεί κανείς να ζήσει
όπως ένα πλοίο προς τον φάρο
όπως ένας κολυμβητής στην απεραντοσύνη προς την ακτή
όπως ένας κατάδικος μέχρι το τέλος της ποινής του
όπως ένας εραστής προς τα χείλη της ερωμένης του
όπως η νύχτα προς την ημέρα
θα σε αναζητώ με ελπίδα
θυμάμαι το χαμόγελό σου
όπως το μαξιλάρι των μαλλιών σου
στα οποία χωνόμουν
σαν αθώο παιδί
που μόλις πριν από λίγο έκανε σκανταλιές
σαν καθρέφτη στα μάτια σου
με κάθε νέα μέρα
θα γεμίζω με λαχτάρα
σαν πουλί θα φτιάξω τη φωλιά μου
στα χέρια σου
θα με φροντίζεις
με ζεστά λόγια και όμορφες σκέψεις
μέχρι να ανοίξω τα φτερά μου
και να γίνω ο φύλακας άγγελός σου
το ποίημά μου είναι λευκό
μερικές φορές βυθισμένο σε φθινοπωρινή μελαγχολία
και τα ανθρωπάκια από κάστανα
είναι μόνο μια ανάμνηση της νιότης
αυτής που πέρασε σαν καταιγίδα
αφήνοντας ρυτίδες στο πρόσωπο
και μερικές φορές φέρνει δάκρυ στο μάτι
και μερικές φορές με μαστιγώνει με το μαστίγιο των αναμνήσεων
σαν να ετοιμάζεται για χειμερινή βόλτα με έλκηθρο