.
Powieść w odcinkach Piotra Siudeja – Książę ognia
.
Rozdział 5 “Ludzie Traw”
.
Kiedy otworzyłem oczy, pewien byłem, że umarłem i przeniosłem się w chmury, do królestwa samej Bogini Venti. Anielska postać, która ukazała mi się, tuż po przebudzeniu, siedziała na ławce, wewnątrz drewnianego taboru. Moja głowa spoczywała na kolanach kobiety, która – nucąc pod nosem balladę, rozcierała jednocześnie na czubku palca leczniczą maść. Dopiero po chwili odważyłem się spojrzeć w jej szmaragdowe oczy. Chciałem wypowiedzieć jej imię. Nie zdążyłem. Czarodziejka przerwała mi, kładąc palec wskazujący na moich wargach. Kąciki jej ust drgnęły nieznacznie, jakby próbowała się uśmiechnąć, a na policzkach pojawiły się uroczo wyglądające zmarszczki. Poruszyła nieznacznie głową, a kiedy kosmyk włosów opadł na jej czoło, zaraz odgarnęła go za anielskie ucho.
Niechętnie oderwałem twarz od jejmności i odwróciłem wzrok w innym kierunku. Po przeciwnej stronie powozu – skrzypiącego złowrogo i podskakującego na każdej gałęzi i kamieniu, siedzieli dwaj waszmościowie o pomarańczowej skórze i mocno owłosionych nogach. Nieznajomi spojrzeli na mnie chłodnym wzrokiem. Obydwaj ubrani byli raczej skromnie. Odzienie zakrywało jedynie najbardziej intymne części ich ciała. Dwaj nowo poznani towarzysze mieli wszyte w skórę kolorowe nici, układające się w pstrokate wzory.
Nagle cały tabor podskoczył. Konie prowadzące drewnianą chatę na kółkach zarżały głośniej, niż do tej pory. Bukiet kwiatów w doniczce, zawieszony na lnianej nici, zakołysał się znacząco i uderzył o ścianę z hukiem. Szable z wyszczerbionej stali, rozłożone po zewnętrznej części wozu zastukały o deski. Ogień, wewnątrz lampionów z czerwonej i białej bibuły, przygasł na moment. Poczułem jak od śpiewu moje powieki na nowo zrobiły się ciężkie. Zza szarej płachty, falującej na wietrze, dobiegało rżenie pół dzikich zwierząt, tętent kopyt, skrzypienie drewnianych kół i trzask łamanych gałęzi.
Poczułem, jakbym zanurzał się w paletę dźwięków.
A później zasnąłem znowu.
Tym razem obudziłem się dopiero pod wieczór. Kompanija zatrzymała się na polanie, żeby rozpalić ogień i zagotować coś na tak zwany ząb. Dopiero kiedy wyszedłem na zewnątrz, miałem okazję, żeby ogarnąć wzrokiem liczebność otaczającego mnie towarzystwa. Za mną i przede mną stało jeszcze dziesięć, podobnych taborów, z czego każdy zaopatrzony w parę koni. Między osiodłanymi wierzchowcami kręciły się osły, woły, gęsi, kury a nawet jedna kaczka o szarych piórach i czarnym dziobie. Dwie jejmości, ubrane równie skąpo co mężczyźni, chodziły pośród zwierząt i rzucały im smakołyki pod nogi.
Powietrze szybko przesyciło się zapachem dymu i pieczonego mięsiwa. W obozie płonęły w sumie dwa ogniska. Przy jednym siedziały tylko dwie kobiety o pomarańczowej skórze, pełne oznak mądrości w postaci zmarszczek na twarzy, szyi i rąk. Jedna z dzikusek miała zasłonięte opaską, podczas gdy druga nosiła na ramionach lniane bandaże. Poza tym, owe tajemnicze postaci niezbyt różniły się wyglądem. Obydwie miały pełno siwych włosów, garść kolorowych sznurków, wplecionych w skórę i skąpe stroje. Drugie, znacznie większe palenisko służyło wszystkim pozostałym koczownikom.
– Chodź. – Celestia pociągnęła mnie za rękę. – Przedstawię cię matkom.
Podeszliśmy do drugiego paleniska. Pomarańczowoskóre kobiety garściami wrzucały do ognia przyprawy o intensywnym zapachu, nie dającym łatwo skojarzyć się z żadnym, znanym mi zielem. Spalająca się w płomieniach mieszanka, przypominała wonią leśne grzyby ale również pozostawiała w nozdrzach przyjemny, chłodny aromat cytrusów.
Celestia usiadła za plecami jednej z matek i zaczęła głaskać ją po policzku. Zdziwiłem się niemało na ten widok, ale szybko dotarło do mnie, że to nie żadna gra wstępna, ale niema rozmowa, rozgrywająca się pomiędzy dwoma dziewojkami. Wymianie zdań towarzyszyły ciche westchnienia, uśmiechy a czasem nawet grymasy. Poza tym obydwie rozmówczyni raz na jakiś czas marszczyły brwi, albo intensywnie pociągały nosem. Niewidząca rodzicielka poruszyła się nagle – chwyciła dłoń czarodziejki i odrzuciła głowę do tyłu. Jej srebrzystoszare loki uniosły się na chwilę w powietrzu. Pani Narevik opuściła wzrok i obydwie kobiety spojrzały na siebie, nie przerywając tańca rąk.
Wreszcie matki raczyły na mnie spojrzeć. W ramach uprzejmości zdjąłem beret z głowy i nieznacznie pochyliłem głowę w powitalnym geście. Obydwie jejmości wróciły do opróżniania sakw z ziół. Czarodziejka wstała z miejsca, otrzepała sukienkę i podeszła do mnie żwawym krokiem.
– Już możesz mówić – powiedziała.
– Dzięki Bogom – westchnąłem. – Jeszcze trochę, a uschnąłby mi ozór.
– Z pewnością – zaśmiała się. – Ludzie traw wierzą, że tabor to święte miejsce. W środku będąc nie wolno kłapać jęzorem. Można tylko milczeć, albo śpiewać. Wybacz, że nie powiedziałam ci wcześniej… Zresztą, nie było ku temu godnej okazji.
– Ludzie traw…? – powtórzyłem, nie kryjąc zdumienia.
– An’Ghaerman – doprecyzowała, idąc wolnym krokiem w stronę drugiego ogniska. Ruszyłem za nią, żeby nie przegapić cennej opowieści. – To koczowniczy lud, zamieszkujący stepy. Jeden z wielu, swoją drogą. Miastowi wierzą, że ludzie traw władają potężną magią wiatru, dlatego stawiają swoje żelazne trakty z daleka od nich.
– Jak oni żyją… Tak bez maszyny parowej?
– Żyją i jak widać, radzą sobie całkiem dobrze.
– A ty? Co robisz wśród tych dzikusów?
– Ludzi traw – powtórzyła i spojrzała na mnie gniewnym wzrokiem.
– Wybacz. Co porabiasz wśród trawiastych ludzi?
– Ukrywam się, a co mam robić? Chyba nie myślałeś, że do Eshmel wrócę po tym, jak żeście kratę komisariatu razem ze ścianą wyrwali. Za co jestem dozgonnie wdzięczna.
– Skąd znasz ich język?
– Matki mnie nauczyły.
.
.
Wół w końcu upiekł się należycie – przystąpiliśmy więc do rytuału, zwanego kolacją. Dzicy jedli prosto z maczety. Matki, ja i Celestia dostaliśmy porcelanowe talerzyki. Po napełnieniu brzuchów przyszedł czas na tańce i hulanki. Najpierw chłopi skakali przez ogień. Kto dotknął stopą płomieni – przegrywał. Kto natomiast podołał wyzwaniu, zerkał zaraz w stronę matek żeby zobaczyć, czy przypadkiem któraś ukradkiem nie wyraziła swojego zadowolenia, albo wręcz podziwu. Po skokach nastały biegi po rozgrzanych węglach. Paru pomarańczowoskórych poważnie poparzyło sobie stopy i trzeba było zaciągnąć ich do taboru, żeby zawczasu wetrzeć w ranę maści i osłonić bandażami. Po biegach nadeszła pora na wspinaczkę. Uczestnicy włazili na dąb i schodzili na czas.
I to wszystko na trzeźwo, wyobraża pan sobie?
– Co oni robią? – zapytałem, kiedy razem z Celestią usiedliśmy plecami do ogniska.
– Konkurują o względy matek. Waszmość o największej sprawności i sile mięśni dosięgnie zaszczytu zapłodnienia jednej z nich. To znaczy, będzie mógł zrobić jej bobasa.
– A ja myślałem, że bronią człowieka jest inteligencja.
Czarodziejka oparła się o mój bark. Udawała, że patrzy na drzewo, choć tak naprawdę sięgała wzrokiem daleko ponad gałęzie drzewa. Matki wyciągnęły zza pasa drewniane harmonijki i poczęły grać na nich pieśni. Celestia nuciła pod nosem słowa ballady.
– Niech zgadnę – odezwałem się, walcząc przy okazji z ogarniającą mnie sennością. – Dexter kazał ci się mną zająć? Wziąć pod opiekę, do czasu aż nie wymyśli kolejnego, bystrego planu – ziewnąłem. – Żebym w tym czasie głupstw nie narobił.
– Twój złamany nos za bardzo rzucał się w oczy. Tak mi rzekł.
– I co? Podzielasz jego zdanie? – zapytałem.
– Tylko częściowo. Z takim kulfonem, wielkim i fioletowym jak dojrzała śliwka idealnie wtopił byś się w tłum… na przykład w objazdowym cyrku.
– Chyba podziękuję za taki kamuflaż.
– Ronald…? – szepnęła. – Lubisz spacery?
– Takie po zmroku? Pośród demonów? – odparłem, nie otwierając dalej oczu.
– Właśnie takie – mruknęła jeszcze ciszej.
– A co z zawodami? To dla Ciebie przedstawienie.
– Nie, Ronald. – Rudowłosa jejmość wstała z ziemi i powoli ruszyła tyłem w kierunku osiodłanego konia. – To dla matek. Ja tutaj jestem tylko gościem. No, chodź!
Zanim zdążyłem oczyścić spodnie z trawy, szlachcianka pociągnęła mnie za dłoń i zaczęła prowadzić w stronę konia, śmiejąc się przy tym, jak małe dziecko. Wsiedliśmy na grzbiet wierzchowca. Czarnowłosy ogier poruszył łbem i ruszył galopem przed siebie, dysząc ciężko i puszczając z pyska chmury pary. Ponownie, nie mogłem nadziwić się w jaki sposób kobieta zachęciła zwierza do biegu, nie używając przy tym lejca, ani nie trącając go butem pod żebra. Szybko jednak porzuciłem tą myśl, skupiając swoją uwagę na podmuchach wiatru, targających moje włosy i słodkim, kwiecistym zapachu jejmości perfum. Kwarcowy naszyjnik podskakiwał na piersi Celestii. Lampa kołysała się przy siodle, rzucając blade światło na kilka sążni w przód i tył. Zwierz przebiegł żwawo przez płytką rzekę, zachlapując nam buty i sobie kopyta przy okazji. Kobieta podskoczyła w siodle, kiedy ogier przeskakiwał nad kamieniem. Zaśmiała się głośno. Na jej rozgrzanym karku zaczęły osadzać się małe kropelki potu. Mój zad uderzał boleśnie o nieosiodłany, koński grzbiet. Hulanki i harmonijki matek z czasem ucichły zupełnie. Zastąpiło je pluskanie wody, bzyczenie muszysk, szelest krzewów i rechotanie żab.
– Matki nie będą złe, że opuściłaś obóz? – zapytałem.
– Nie… Nie będą. Polubiły cię, wiesz?
– Ciekaw jestem, jak poznałaś tych wszystkich ludzi?
– Przypadkiem, kiedy wracałam do Eshmel, natknęłam się na ich obóz.
– A oni tak po prostu przyjęli cię do swojej rodziny? – zdziwiłem się.
– Nie. To nie było takie proste. Musiałam złożyć matkom pewną obietnicę.
– Jaką?
– Dużo byś chciał wiedzieć, Ronald…
– Wybacz. Skrzywienie zawodowe.
– Wybaczam. Zaraz będziemy na miejscu.
– A co się stanie, gdybyś hipotetycznie…
– Przestań! – przerwała mi. – Mniej gadania, więcej podziwiania widoków.
Pojedyncze do tej pory drzewa, zagęściły się do stopnia, pozwalającego nazwać to, co mijaliśmy pełnoprawnym lasem. Celestia położyła dłoń na końskim grzbiecie i przejechała ręką po jego bujnej, czarnej grzywie. Ogier wyhamował wyraźnie.
Teren zrobił się wyraźnie bardziej pochyły. Szliśmy pod górę. W kilku miejscach spod traw, mchu i korzeni, wychylały się nagie skały o różnych odcieniach szarości. Niektóre głazy posiadały wąskie, podłużne pęknięcia, stanowiące ujście dla niewielkich strumyków, przepływających krętymi ścieżkami pośród dziko rosnących zbóż i czerwonego maku. Z oddali dobiegał kojący dla ucha szum wodospadu. W pewnej chwili ukazały nam się kamienne, mocno zniszczone schody. Czarodziejka szepnęła do ogiera, żeby ten skręcił w prawo i zwierz potulnie zastosował się do jej prośby. Ruszyliśmy dalej, wzdłuż stromych stopni. Pnąc się coraz wyżej, mijaliśmy coraz mniej dębów, orzechów, brzóz i innych drzew o dużych liściach, a częściej napotykaliśmy duże, iglaste odmiany i rozległe kępy kolorowych kwiatów, rozrzuconych jak gdyby ruchem pędzla po stromym wzniesieniu.
W końcu wjechaliśmy na równinę. Światło lampy padło na popękaną, marmurową ścianę, obrośniętą chaszczami, która ze starości lub z żalu w połowie zapadła się pod własnym ciężarem. Celestia delikatnie przesunęła opuszkami palców po końskim grzbiecie powodując, że zwierz stanął w miejscu. Kobieta zeskoczyła z siodła. Obydwoje spojrzeliśmy w to samo miejsce – na kamienny mur, który niegdyś stanowił część czegoś większego. Świątyni, która być może niegdyś zapierała dech w piersiach.
– Bądź grzeczna. – Czarodziejka pogłaskała klacz po grzbiecie.
Dalej ruszyliśmy już na piechotę. Magini, idąc przed siebie, sunęła palcami po zimnej, twardej powierzchni, zdobionej licznymi płaskorzeźbami, przedstawiającymi ludzi ze zwierzęcymi głowami i ptasimi skrzydłami.
– Na początku była tylko jedna Bogini – odezwała się, przerywając ciszę. – Pani, która unosiła się ponad czasem i przestrzenią. Wiesz jak się nazywała, Ronald?
– Nie mam pojęcia. Powiedz mi.
– Deneris. Miała na imię Deneris.
– Mhm… i co ona robiła?
– Zanurzyła pędzel w wiadrze z czarną farbą i zaczęła malować po ciemnym, zimnym pustkowiu – powiedziała, nie odrywając dłoni od kamiennych podobizn Bogów. Drugą dłoń wyciągnęła powoli w moim kierunku. Chwyciłem ją. – Z jej malowideł wyłoniła się Tempura. Pani czasu i przestrzeni. Bogini unosiła się pośród kropel oleistej farby, zasmucona wyraźnie twórczością swojej matki. Sama również chciała malować po pustkowiach i dlatego, zaczęła zbierać krople do sakwy. Jednak, im więcej ich zbierała tym cięższa i gorętsza robiła się zawartość jej worka. W końcu drobne ramiona Bogini nie były w stanie unieść więcej materiału. Tempura chciała porzucić torbę ale wtedy wyłonił się z niej Bóg Ignis. Pan ognia unosił się pośród czerwonej farby, a sam lśnił… Nie, promieniał wręcz białym światłem. Czasoprzestrzeń pokochała się z Ogniem i tak obydwoje, z radości zaczęli tańcować po świecie, zbierając po drodze do sakiew kolejne krople. Tak powstały gwiazdy.
– Ciekawa teoria – odparłem. – Ale ja słyszałem inną.
– Tak? No… To rzeknij mi, oświecony panie. Jak powstało Słońce?
– Z węgla. Gwiazdy to nic więcej, jak wielkie skupiska węgla, unoszące się w przestrzeni i żywym ogniem płonące w kontakcie z otaczającym je powietrzem.
– Wydaje mi się, że bajdurzył ten naukowiec, wiesz?
– Wiem, ale nie chciałem robić mu przykrości, bo zgodził się postawić mi jeszcze dwie kolejki brandy. Tak się po tym napitku rozgadał… Ciekawe, że im więcej wypił tym z większym sensem zdawał się opowiadać. A może to ja, z każdą następną kolejką coraz bardziej łasy byłem na nieprawdę… Wybacz, wszedłem ci w słowo.
– Mhm – parsknęła cicho. – Wracając… Tempura urodziła Ignisowi trójkę dzieci. Tiarrę, Akirę i Errata, którzy władali kolejno ziemią, wodą i powietrzem – przerwała na chwilę, żeby oblizać spierzchnięte wargi. – Wiesz co było dalej?
– Nie… Powiedz mi, proszę.
– Deneris odnalazła Ignisowe dzieci i w ramach zemsty za podkradanie farby ukryła je przed swoimi rodzicami. Ziemia, powietrze i woda błąkały się same pośród gwiazd. Tak powstały wszystkie krainy, wszystkie wzgórza, doliny i pustkowia. W końcu Tempura odnalazła swoje dzieci. Bogowie, całą rodziną spotkali się na Ziemii. Ignis roztoczył nad naszym światem ochronny płaszcz, chroniący przed złą Boginią i jej pędzlem. Z czerwonej, niebieskiej, białej i brązowej farby powstały też wszystkie rośliny i drzewa.
– A demony? Kto w takim razie namalował demony?
– Demony są dziećmi Deneris. Produktem czarnej farby.
– Skoro Ignis roztoczył ochronny płaszcz… To skąd one na ziemi?
– Stąd, że ludzie je zapraszają do swojego życia.
Zapadła cisza. Czarodziejka przystanęła obok fragmentu ściany, gdzie niegdyś znajdował się wielki witraż, rzucający kolorowe światło-cienie do wnętrza świątyni. Obecnie w kamiennej ramie pozostały jedynie zakurzone kawałki potłuczonego szkła. Naprzeciwko marmuru, kilka kroków za naszymi plecami znajdowało się wgłębienie w ziemi. Brukowany otwór miał na oko dziesięć sążni średnicy i cztery łokcie głębokości. Spomiędzy pękniętych kostek, okalających wgłębienie, wyrastały liche sadzonki, kołyszące się na wietrze.
– Te ruiny – podjąłem. – To świątynia Boga Ignisa?
– Jedna z wielu w tej okolicy – odparła, zrywając czarną różę z pobliskiego krzewu.
– Dlaczego zabrałaś mnie akurat tutaj?
– Jeszcze się nie domyśliłeś?
– Domyśliłem… Czego?
– Masz w sobie czerwoną farbę, Ronald. Dużo czerwonej farby. Więcej niż inni. O, wiele więcej… – szepnęła. – Myślałeś, że to przede mną ukryjesz. Ale nie…
Zapragnąłem przyznać jej rację, ale nie byłem w stanie. Głos uwiązł mi w gardle. Krtań zacisnęła się do bólu. Najpierw fala gorąca, a później zimny dreszcz przeszedł po mojej skórze. Poczułem jak z każdą chwilą stawałem się coraz cięższy. Pragnąłem odpowiedzieć. Rzec cokolwiek… Zamiast tego kilka razy powtórzyłem jej imię – z każdym razem ciszej, coraz zajadlej walcząc o każdy następny oddech. W końcu bezwładnie osunąłem się na mur, prawdą o sobie, niby piorunem rażony.
– Ronald…? Wszystko w porządku? – zmartwiła się.
– Nie… Nie wiem. Chcę stąd iść – wydukałem. – Zabierz mnie stąd.
– Myślałam… Ale jeśli ci się tu nie podoba…
– To nie twoja wina – wyznałem z trudem. – Ani tego miejsca.
– To czyja?
– Niczyja. Idźmy już, proszę.
Czarodziejka zbliżyła do mnie na odległość, pozwalającą poczuć na piersi jej oddech. Położyła dłoń na moim policzku i wymruczała pod nosem treść zaklęcia. Ciepło i spokój rozeszły się po mojej skórze. Dreszcze i ucisk w klatce ustąpiły momentalnie. Łapczywie nabrałem powietrza do płuc. Kobieta opuściła wzrok i przypięła kwiat do mojego płaszcza.
– Co mi zrobiłaś? – zapytałem… – Jest…
– Lepiej? To nic – powiedziała cicho. – To tylko strach. Zabrałam go.
Drobny kolec przebił bez trudu wierzchnią warstwę odzienia. Nie cofnęła dłoni. Podmuch wiatru zerwał z garść uschniętych igieł i rozrzucił kilka sztuk pod naszymi nogami. Kruk usiadł na gałęzi sosny, zatrzepotał skrzydłami i wbił w nas czarne ślepia. Czekał, aż docisnę ją do piersi, aż wplotę palce w jej włosy i wypowiem dwa słowa, których magia rozpali wieczny ogień, płonący niegdyś w kamiennym dole.
– Wracajmy już – przerwałem długą ciszę.
– Znam takie miejsce… Ciche, na odludziu – odparła. – Spodoba ci się.
– Kolejna chałupa na uboczu? – westchnąłem.
– A co? Nie lubisz leśnych chat?
– Mam z nimi złe wspomnienia.
– Jakie? – zaśmiała się. – Albo wiesz co… Opowiesz mi po drodze.
– Koniecznie – rzekłem i obydwoje ruszyliśmy tam, gdzie czekał nasz koń.
Czarny, cętkowany ogier nie poruszył się nawet o krok. Mimo braku sznura, zawiązanego przy szyi, czekał na nas w tym samym miejscu. Pomogłem rudowłosej zasiąść na siodle, sam usadowiłem się za jej plecami i ruszyliśmy dalej, w głąb lasu.
Zgodnie z obietnicą, przez następne dwa kwadranse pieczołowicie opowiadałem Celestii o tym, co sprowadziło nas do Rodowych włości – a kiedy mówiłem, kobieta na przemian parskała śmiechem i wzdychała ze strachu, a nawet uroniła kilka łez z rozpaczy. Dobrze się dla mnie złożyło, bo akurat, gdy dokończyłem bajanie, zza drzew i zarośli wyłoniła się drewniana chata. Domostwo z daleka wyglądało na zadbane – płaski dach zdobiły płytki z beżowego kamienia, jedną ze ścian porastał w całości, równo przycięty bluszcz, a na drzwiach kołysały się obsydiany, bursztyny i wianek z czarnych róż, zawieszone na cienkich sznurkach.
Na ten widok zeskoczyłem z końskiego grzbietu i pomogłem jejmości zejść na ziemię tak, by nie zachlapała się błotem. Celestia przejechała opuszkami palców po moim policzku, uśmiechnęła się powabnie i ruszyła w kierunku drzwi. Miałem poczekać chwilę na zewnątrz, aż dokończy pobieżne porządki. Tak też zrobiłem. Przywiązałem ogiera do brzozowego płota, wsadziłem ręce w kieszenie i oparłem się o pień rosnącego nieopodal dębu.
Szlachcianka w końcu wychyliła głowę zza podwoi i zaprosiła mnie do środka gestem dłoni. W środku aż roiło się od roślin – stały na półkach, w formie suszu, utrwalonego temperaturą, startego na proszek i uwiecznionego na długie lata wewnątrz szklanych fiolek. Ziele porastało także doniczki, stojące na szafce, a nawet obrastały dziko jedną ze ścian. W powietrzu unosił się zapach bazylii, pieprzu, oregano, anyżu i jeszcze paru innych roślin, których nazwy zapewne nawet nigdy nie słyszałem. Pod ścianą, naprzeciwko drzwi, obok pieca stał kamienny stół, a na nim przyrządy alchemiczne, przykryte niedbale zakurzoną płachtą. Światło pochodni, zamieszczonej na metalowym chwytaku padało też na hamak i drewniane łoże, pokryte narzutą w brązowe plamy.
– Może i nie pachnie najlepiej, ale spełnia swoją podstawową funkcję – powiedziała i wytrzepała zakurzone prześcieradło.
– Czyje to włości? – zapytałem.
– Korvelissa. Zielarza.
– Czy on… Nie chciałbym, żeby ktoś nam przeszkadzał.
– Mhm – mruknęła i spojrzała na mnie, mrużąc oczy. – Przyjdzie tu z zaświatów, żeby dać mi po łapach, za to, że śmiem cudzołożyć przed ślubem.
– Naprawdę? – zadrwiłem.
– Aha. Już stoi przed drzwiami. – Czarodziejka popchnęła mnie w pościel.
– Miał zmysł do wnętrz, ten Korveliss – zauważyłem.
– Ano miał. Teraz już nie ma, bo go powiesili.
– Powiesili? A co on zrobił, że na stryczku skończył?
– Ronald – westchnęła, zdejmując ze mnie płaszcz i koszulę. – Nie teraz, proszę. Wybacz, ale śmierć niezbyt mnie podnieca – dodała i zaczęła całować mnie po szyi. Po chwili oderwała ode mnie swoje wargi i kontynuowała. – Opowiedz mi o swoich podróżach, detektywie. Byłeś kiedyś na wyspach, w królestwie Pani Wiatru? Jak miałam osiem lat, to marzyłam, żeby tam zamieszkać. Myślałam, że… Tylko się nie śmiej. Myślałam, że chmury są zrobione z waty cukrowej i że jak otworzę okno to będę mogła sobie urwać kawałek.
– Gdzieżbym śmiał. To śmiertelnie poważna teoria.
– Akurat – zaśmiała się.
– To… Co byś chciała usłyszeć?
– Ach, nie wiem! Zaskocz mnie, Ronald.
– Spróbuję – westchnąłem. Chciałem wpleść palce w jej włosy, ale kiedy zbliżyłem dłoń, zimny dreszcz przeszedł po moim ciele. – Kilka lat temu, wypłynęliśmy z Dexterem w daleką północ na poszukiwania pewnego, obrzydliwie bogatego lorda z międzyrzecza.
– Mhm. – Celestia położyła się obok mnie, na boku, podparła się łokciem o materac, a drugą, wolną ręką zaczęła głaskać mnie za uchem. – Czy ten lord miał jakieś imię?
– Miał, ale było tak długie, że wyleciało mi z pamięci.
– Szkoda. To czekaj… Wymyślę mu jakiś przydomek na poczet historii!
– Naprawdę, nie trzeba. To całkiem…
– Aj, tam! – przerwała mi. – Hrabia zwał się będzie… Villentretenberg, dębowy Zad!
– Bogowie… – westchnąłem. – Niech będzie. W takim razie, w ramach poszukiwań Villentretenberga popłynęliśmy parowozem wzdłuż wschodniego wybrzeża Starego Kontynentu. Po drodze widzieliśmy stolice Zachodnich Hrabstw. Eme, Eperi, Liliven, Kirh…
– I co? Która podobała ci się najbardziej? Mogę zgadnąć?
– Nie zgadniesz, bo to żadna z tych, które wymieniłem.
– To która? Powiedz bo nie wytrzymam z ciekawości!
– Villentretenberg wpadł w ręce straży w Seizele i tam go w lochach zamknęli. Mieliśmy iść do władcy Czarnego Grodu i zanieść mu list od waszmości tatula, który w zamian za wolność dla syna, obiecywał obrzydliwe bogactwa. Byłaś kiedyś w Seizele?
– Nigdy. Najdalej na północ, to w Blaingaardzie byłam… i to tylko raz. Widziałeś króla Zlathara Al’Zelaarda? Prawda to, że brak mu prawej ręki?
– Najprawdziwsza. zamiast ręki ma odrażającą protezę z metalu i krowiej skóry. Przywdziewa ją kiedy chodzi na bój, albo spotyka się z możnymi. Ściąga tylko do łoża, w towarzystwie królowej albo swoich nierządnic. Chcesz wiedzieć, co wtedy robi z kikutem?
– Nie. – Celestia zaśmiała się głośno i zamknęła oczy. – Obejmij mnie, Ronald. Weź mnie w swoje ramiona – dodała znacznie ciszej. – Kochaj mnie tak, jak jeszcze nie kochałeś żadnej innej – dodała ciszej. Jej policzki spowił intensywny rumieniec. Kobieta wypowiedziała zaklęcie i przejechała palcami po rozgrzanym policzku. Ciepło i spokój rozpłynęły się momentalnie po moim ciele, a wszelkie wątpliwości zniknęły w jednej chwili.
– Wtedy, w ruinach świątyni powiedziałaś mi, że mam w sobie dużo czerwonej farby. Skąd wiedziałaś? – zaciekawiłem się.
– Nie wiedziałam. Zgadywałam.
Pocałunkom i innym pieszczotom jeszcze długo nie było końca. Zanim skończyliśmy zabawiać się na łożu, kufle, garnki, doniczki i wszystko inne, co leżało na półkach i blatach, walało się już na podłodze. Szlachcianka nalegała, żeby przetestować hamak. Zgodziłem się. Stare, zbutwiałe liny nie wytrzymały nawet dwóch minut. Obydwoje rąbnęliśmy na podłogę, ździerając boleśnie kolana i łokcie. To jednak nie przeszkodziło w dalszej zabawie.
– Co za dziwne miejsce na okno – rzekłem, spoglądając na przeszkloną dziurę w dachu. – Korveliss lubił oglądać nocne niebo?
– Ja lubiłam. Zresztą, nadal lubię – powiedziała zdyszanym głosem i odgarnęła za ucho garść rozczochranych włosów, które od potu przykleiły się jej do czoła. – To okno, to była moja inicjatywa. Długo musiałam go przekonywać, żeby się zgodził.
– Mam wrażenie, że o czymś zapomnieliśmy.
– A, owszem. Miałam ci naprawić dmuchawę.
Czarodziejka ubrała się naprędce, związała włosy w niedbały kok i zaczęła szukać czegoś w drewnianym kufrze z narzędziami. Po chwili wyciągnęła ze schowka metalową nakładkę na nos – uzbrojoną w trzy, skórzane pasy. W czasie, gdy jejmość grzebała w skrzyni, założyłem na siebie spodnie i resztę odzienia, po czym zająłem miejsce na niewygodnym krześle. Celestia podeszła do mnie od tyłu i założyła urządzenie na twarz.
– To na pewno bezpieczne? – zaniepokoiłem się.
– Z mojej ręki, od wyciągania sińców z nosa jeszcze nikt nie umarł.
– A ilu było śmiałków?
– Jesteś pierwszy. No… do twarzy ci w tym urządzonku – wyznała, stając naprzeciwko mnie. – Teraz zamknij oczy. Poczujesz mrowienie na twarzy.
Westchnąłem i zmrużyłem powieki. Kobieta położyła dłoń na moim czole i zaczęła powoli przesuwać palce w kierunku nosa, wypowiadając przy okazji kolejne słowa zaklęcia. Płomień pochodni przygasł przygasł na krótką chwilę. Powietrze w izbie zadrżało. Powiew chłodnego wiatru wprawił w kołysanie skrzypiące drzwi. Przyjemny chłód zaczął promieniować po mojej twarzy, od czubka nosa, rozprzestrzeniając się powoli po skórze. Jej palce zatrzymały się na moich wargach. Później zsunęła je na wysokość brody. Magini wypowiedziała ostatnie zdanie zaklęcia i cofnęła rękę.
Objawy momentalnie ustały.
– Możesz już się przejrzeć – powiedziała, podała mi zwierciadło i otarła cienką strużkę krwi, która uleciała jej z nosa.
Przetarłem rękawem grubą warstwę kurzu, która zalegała na powierzchni lustra i spojrzałem w swoje odbicie. Opuchlizna i ślady zasinienia zeszły całkiem. Ba! Nawet wągry, które miałem na nosie, zniknęły bez ślady. Tak mnie ujął wygląd odrestaurowanego nosa, że przez kolejne trzy minuty z zachwytu nie mogłem przestać się po nim dotykać, czym do rozpuku rozbawiłem zielonooką czarodziejkę.
– Wyborna robota. Majstersztyk!
– Rada jestem, żeś kontent. A to nie wszystko.
– Przygotowałaś coś jeszcze?
– Mhm – mruknęła i zdjęła z naszyjnik z lnianego sznurka, na którym kołysała mała fiolka, zamknięta szczelnie dębowym korkiem. – Poza śpiewem, znam się jeszcze na pędzeniu eliksirów. Korveliss mnie nauczył – dodała nie od razu, podeszła bliżej i przełożyła kolię przez moją szyję. – Gdybyś którejś nocy nie mógł zasnąć z mojego powodu… Wystarczy kropla na czubek języka i będziesz spał będziesz jak niemowlę.
– Mogę dać ci coś w zamian?
– Wystarczy, że zostaniesz na noc.
Zgodziłem się. We dwójkę zreperowaliśmy uszkodzony hamak.
– Ronald… – powiedziała, kiedy obydwoje spoczęliśmy na kołyszącym się łożu.
– Co tam? – zapytałem, walcząc z ogarniającą mnie sennością.
– Nie dokończyłeś historii. Co się stało z Villentretenbergiem?
– Dębowy zad nie uchronił go przed niebezpieczeństwami, czyhającymi na prowincji Khadegaardu. Kraj ten obfituje w śnieżne pustynie, ruchome śniegi, zapadliska, pokryte cienką warstwą lodu i inne, śmiertelnie niebezpieczne pułapki. Villentretenberg może i miał bogatego tatula, ale sam… głupi był jak końska kulbaka i wpadł w jedną z nich.
– Szkoda – westchnęła, przytulając się do mojej piersi. – A na południu byłeś?
– Mhm. Zgaduję, że o tym też mam opowiedzieć?
– Jeszcze głupio pytasz… – zaśmiała się.
Przez resztę nocy szeptałem jej do ucha o swoich podróżach, a ona słuchała z wypiekami na twarzy, wpatrując się w gwiazdy, zerkające na nas przez zakurzone okno. W końcu zasnęła, wtulona w mój płaszcz. Kiedy już zamknęła oczy, ostrożnie zdjąłem z siebie wierzchnie odzienie i przykryłem ją, żeby nie zmarzła do świtu, smagana po plecach wiatrem, który przedzierał się przez nieszczelne ściany. Wyjąłem różę, przyczepioną do koszuli i zostawiłem ją na stole, między kuflami i fiolkami.
– Wybacz… – mruknąłem. – Nie jestem gotów… wziąć odpowiedzialności. Wątpię, żebym kiedykolwiek był – dodałem, już za drzwiami stając.
Dosiadłem konia i ruszyłem prosto w kierunku Nadar.
Cały dzień podróży minął, nim wróciłem pod drzwi gabinetu starego wyzyskiwacza.
Pan Watt czekał na mnie, na swoim taborecie – oczywiście z fajką w ręku. Na mój widok wypuścił z ust gęstą, tytoniową chmurę i zapatrzył się w namalowany na płótnie parowóz.
– Randka nie poszła po myśli, po drodze okradli Cię z płaszcza i nie wytarłeś buciszczy – wyliczył. Drzwi pracowni zatrzasnęły się, wydając przy tym ciche kliknięcie.
– Pudło, pudło i… mea culpa – rzekłem, spoglądając na zabłocone odzienie.
– Faktycznie jak nowy – odparł, spojrzawszy na mój nos. – Przemyślałem twoją teorię – dodał i wstał z krzesła. – Nie rozsiadaj się tak, właśnie wychodzimy.
Celem naszego, niezbyt długiego spaceru miał być – czego się dowiedziałem już po drodze, komisariat miejski w Nadar. Na tą informację pozwoliłem sobie stwierdzić, że detektyw już na starość całkiem oszalał, skoro myślał, że dobrym pomysłem będzie, po akcji z wyważaniem okna w baszcie, stawiać się dobrowolnie przed jakimś oficjelem.
– Bez obaw – rzekł i machnął ręką. – Starego komendanta znam od kołyski. Znaczy się… w sumie to on mnie zna od kołyski. Nie ważne, po prostu długo się znamy. Można mu zaufać, nie wsypie nas.
.
.
Wewnątrz zacienionej, niedogrzanej klitki, stanowiącej miejsce pracy owego przyjaciela pana Watta, poza kamiennymi ścianami i mysimi bobkami, walającymi się na podłodze, dostrzegłem kilka cel, odgrodzonych kratami, zza których wyglądali wychudzeni więźniowie. Zza żelaznych prętów dobiegało charkanie, spluwanie i wulgarne wiązanki, uklecane naprędce przez osadzonych. W środku nie było okien, więc jedyne źródło światła stanowiła lampa naftowa, stojąca na rogu drewnianego biurka, pełniącego również funkcje popielniczki. Pod ladą stało kilka butelek najtańszego, wina o siarczanym posmaku. Na widoku zaś prezentowały się Nelvenorskie sery, nadziewane różowymi orzechami. Komendant siedział wyraźnie przygarbiony na krześle i pisał coś na maszynie. Stukot metalowych tłuczków niósł się po całej izbie, a nawet dawał się usłyszeć na ulicy.
– No i co ja mam niby zrobić z tym glejtem, co? – warknął, na widok urzędowego pisma, które chwilę temu prawie zachlapał winem. – W usta mam je sobie wsadzić i wyjąć z tyłka, czy jednak zacząć od dupy strony?
– To państwowy dokument – upierał się Dexter. – Ma na sobie królewską pieczęć.
– Ta – mruknął i cmoknął wargami. – A ja mam na kuśce pieprzyka. Pokazać?
– To element urzędniczej procedury?
– Po jasną cholerę chcecie grzebać w tej sprawie. Temat zamknięty. Sprawca osadzony. Wyrok śmierci klepnięty. Wszyscy zadowoleni, nie Dowber?
– Spierdalaj, chuju złamany – odkrzyknął zza krat mości Dowber.
– Dam dwa tuziny srebrników za dwa kwandranse z osadzonym.
– Niech da trzy to będzie rozmowa – mruknął i odgryzł kawał sera.
– Trzydzieści koron to moja najwyższa oferta.
– Dobra, co mi tam – odparł, wstał z krzesła, podciągnął spodnie i zaczął ubierać się do wyjścia. – Idę się odlać. Ostatnia cela może was zainteresować. Słyszeliście? Mordy tam! – warknął i kilka razy uderzył pięścią w kraty. Taki stukot poniósł się po klitce, że przeszły mnie ciarki – Spokoju potrzebują waści detektywi! Będziecie cichusieńko, to jak już lżejszy wrócę, może wam ukroję trochę Ronegorskiego złota., szczurzyska wy moje – zaśmiał się ochryple, podrzucił brzęczące monety i wyszedł żwawym krokiem na ulicę. – Żegnaj nędzo, witajcie panienki – dodał w progu.
Zapadła cisza jak makiem zasiał. Więźniowie zawiesili na nas ciekawskie spojrzenia. Ominęliśmy ich wszystkich i podeszliśmy do celi, wskazanej przez sierżanta. Mężczyzna, który siedział skulony w rogu, na nasz widok podniósł głowę, na tyle wysoko, mimo niedoboru światła, mogliśmy przyjrzeć się jego posiniaczonej twarzy.
– Już wszystko powiedziałem – wydukał więzień. – Obezwładniłem strażnika rękojeścią szabli, stopiłem kłódkę, rozlałem ropę i uciekłem. Przysięgam. Tak właśnie było.
– Nie wydaje mi się – odparłem po pospiesznym przyjrzeniu się sylwetce jegomościa, która nijak nie pasowała ani do rysopisu Hansa, ani do Olafa czy Malforda. Myśmy nie ze straży. Nam możesz rzec jak było.
– A co to zmieni? Tak czy siak mnie powieszą.
– To zmieni, że jak w zgodzie z własnym sumieniem kopyta wyciągniesz, to się w ducha nie zmienisz. A tak to będziesz łaził taki niedojebany – dodał jeden z więźniów.
– Dla mnie to i lepiej – zarechotał skazaniec. – Jako zjawa chodził będę wieczorem po chałupach i patrzył se darmo na gołe babiszcza.
– Nie chcę zmącić zbytnio tej, dla duszy przyjemnej wizji, ale muszę dodać, że po śmierci, każdy duch przeżywa jakąś dolę – dodał pan Watt.
– Dolę? – mruknął Dowber. – A co to takiego?
– Wieczna kara, którą na ziemi przeżywa ten, kto po śmierci uległ transformacji w ducha. To mogą być całkiem różne rzeczy… niezbywalny głód, uporczywy swąd, ból różnych części ciała, natarczywe myśli… Słowem, nieprzyjemności.
– Aha… – Rozmówca zamyślił się na kilka sekund. – To ja już chyba wolę zdechnąć na amen. Dobra! Powiem wam prawdę. Jam niczemu nie winien. Nigdy na człowieka ręki nie podniosłem, powiadam. No, nie licząc jak raz trzasnąłem czarodziejkę w policzek. Aleśmy wtedy w łożu byli, no. Prosiła mnie. Z grzeczności jej pieprznąłem, przysięgam na matulę.
– Do rzeczy, jeśli łaska… – przerwał śledczy.
– Tak, tak… Kurwi syn i pijak bił mnie, aż nie podpisałem wszystkiego, co pod dziób podsunął. Co ja będę gadał, sami zresztą widzicie jaką jesień średniowiecza urządził mi na mordzie. Powiem jak było. Z przyjemnością. Zaczęło się u jubilera. Naprzeciwko banku. Idę spokojnie ulicą, nikomu nie wadzę, a tu nagle… jeb! Poszły naraz wszystkie szyby, a z pustych okiennic wylał się ogień. Żywy ogień! Jak zobaczyłem co się stało, od razu podciągnąłem portki i sru do sierżanta, żeby jakieś wsparcie załatwił. Myślałem, że mnie nagrodzi. Da medal, albo chociaż rzuci trochę srebrników, co bym sobie skrzyneczkę piwa sprowadził na chałupę. A się kurwa zdziwiłem! Nie mieli kogo, to mnie capnęli i we wszystko wrobili. Taka historia.
– Widziałeś sprawców?
– Tylko jednego zza jubilerowej szyby. Dobrze wam radzę, nie wchodźcie temu szaleńcowi w drogę. Widziałem jak patrzył w płomienie. Ano tak się w nie gapił, jakby przed nim sama Boginka Tiarra cyce wybałuszyła. Powiadam wam, to syn kurwy i płonącego węgla, przeklęty bękart ognia! – dodał i dla podkreślenia wagi swoich słów, splunął pod nogi.
– Jak ten człowiek wyglądał?
– Płomień miał na blizny na łysej pale. Blady był, jak na Khada przystało, prawie jak demon wyglądał, tylko pręgów na skórze nie miał. Wąsa miał, takiego krótkiego i gęstą brodę. Nosił się po szlachecku, w pelerynę, ciemną koszulę, kamizelkę i pasy. Miał dwa pasy, jebaniutki. Jeden opasywał spodnie, drugi wisiał na boku, a służył mu do trzymania noży. Widziałem stalowe pancerze żołnierzy przypalał. Dwóch zbrojnych podeszło do niego ze strzelbami. Stopił im je zza szyby. A jak już to zrobił, to żywcem ich podpalił.
– Co było dalej? – kontynuował Watt.
– Mówię przecież, że uciekłem. Nic więcej nie widziałem.
– Nie mam już więcej pytań. – Detektyw spojrzał na mnie.
– Ja również – dodałem po chwili.
– Bywaj zdrów, Dowber – rzekłem, stając w progu.
– A, spierdalaj – warknął Dowber.
Po niezbyt owocnej rozmowie z więźniem, wróciliśmy na skraj dwóch głównych ulic, gdzie mieścił się gabinet detektywistyczny Dextera. Pan Watt kazał mi iść na zaplecze i przynieść omnifon. Próbowałem dopytać go, z kim tak zajadle pragnie porozmawiać, żeby z desperacji uciekać się do magii. Nic z niego nie wydusiłem. Wspólnik zignorował moje pytanie, zasiadł na krześle, wyciągnął buciszcza na blat i zapalił fajkę. Chcąc nie chcąc, musiałem znowu zajrzeć do zakurzonej kanciapy. Minąłem rozgrzany piec, pracujący niestrudzenie, byśmy nie pomarli z mrozu i pochyliłem się nad stojącym obok kufrem.
Omnifon składał się z kilku części, które przed każdym użyciem należało złożyć w całość. Wyjąłem więc wszystkie komponenty, wróciłem z nimi do pracowni i przystąpiłem żwawo do składania. Urządzenie miało kształt drewnianego stojaka o trzech nogach, na szczycie którego znajdowały się cztery ramiona, zwieńczone obręczami. Po umieszczeniu w każdej z nich sefarynu – szarego, poprzecinanego złotymi pręgami minerału, czas i przestrzeń rozwierały się przed maszyną, umożliwiając słowną wymianę zdań, a nawet podróże na gargantuiczną odległość. Aby nawiązać połączenie, należało jedynie nawinąć włos wybranej osoby na co najmniej jeden z magicznych kamieni… i oczywiście, upewnić się przedtem, że nasza wybranka lub wybranek posiadali w pobliżu takie samo cudo.
Kiedyś mieliśmy ustrojstwo w jednym kawałku. Stało wtedy, jak pamiętam, w którymś z rogów izby. Czasem odbieraliśmy połączenia, nie dające poddać się bliższej weryfikacji. Pewnego dnia zadzwonił do nas waszmość, który przedstawił się jako hrabia całej Glarii. Twierdził, że jest w posiadaniu wielkiego majątku, ale wtenczas brakowało mu jedynie kilkaset smoków, by wynająć zbója, który zgodziłby się odzyskać jego skarby – pozyskane bezprawnie przez wrogą armię z północy, a przetrzymywane pod kluczem na wielkim zamczysku. Obiecał podzielić się złotem tuż po odzyskaniu własności. Tak mnie wtedy omamiła wizja szybkiego zysku, że nieomal podałem mu te smoki portalem. Na szczęście w porę do gabinetu wrócił pan Watt i jak zobaczył, co właśnie działo się pod jego nosem, wychlastał mnie po policzku, a omnifon kazał zdemontować na części i do kufra złożyć. Tak oto, zasilane sefarynem technologiczne cudeńko, trafiło do skrzyni za piecem, gdzie powoli traciło swój potencjał, obrastając kolejnymi warstwami kurzu.
Detektyw otworzył szufladę, pięterko niżej od tej na papierosy, gdzie zwykł trzymać włosy tych – głównie panien, z którymi pragnął być w stałym kontakcie. Kilka sztuk, wyrwanych z głowy pewnej damy, trzymał na małej gałązce drzewa wiśniowego. To właśnie ta drewniana tytka wkrótce znalazła się w moich dłoniach. Ostrożnie odwinąłem jeden z włosów i zaplotłem go wokół kamienia. Wtem złote pręgi, zdobiące każdy z sefarynów zaświeciły nagle intensywnym, jasno żółtym światłem. Wokół urządzenia pojawiła się niebieskawa, błyszcząca poświata. W powietrzu uniósł się zapach kobiecych perfum. Odgłosy, wydawane przez pracujący omnifon przypominały ciche, jednostajne bzyczenie wściekłej osy, albo wielkiej pszczoły – zależy jakie owady pan lubi bardziej. Nagle cztery, umieszczone w pierścieniach sefaryny rozjarzyły się jeszcze intensywniej. Czas i przestrzeń rozwarły się przed biurkiem detektywa, a spod tejże cienkiej tkaniny wyłonił się owalny portal o płynnej, niejednorodnej powierzchni w srebrzysto-szarym kolorze.
– Daj mi chwilę – rzekła kobieta zza podwoi. – Gdzie ja posiałam buty…?
Ze zdumieniem odkryłem, że wcale nie znam tego głosu.
W końcu niewiasta przeszła na drugą stronę – oczywiście, w buciszczach… i to nie byle jakich! Kozaki waćpanny miały wysokie podeszwy i eleganckie nogawki, sięgające kolan, a ich zewnętrzną część zdobił ciemnobrązowy, zamszowy materiał. No, ale przecież kreacja kobiety to nie tylko to, co na stopach leży. Od góry poczynając, jejmość miała długie, kruczoczarne włosy, śniadą cerę, oczy w kolorze mlecznej czekolady, garść piegów na policzkach, rozsypanych niby mysie bobki w Larrenowej stajni… i jeszcze taką ciemną, czarną niemal plamkę na szyi. Poza tym nieznajoma trzymała we włosach metalową przypinkę o kształcie kwiatu, a jej biało-niebieską sukienkę zdobił szeroki, granatowy pas, na którym spoczywała drewniana laska i słomiany kapelusz z rondem.
Dexter zszedł z krzesła, podszedł do sosnowej szafy i zainteresował się najniższą półką, gdzie trzymał trunki na specjalne okazje.
– Dalej lubujesz się w czerwonym winie? – zapytał, przebierając butelki.
– Mhm – odparła. – Tylko w słodkim. Czymś muszę sobie osłodzić to pełne goryczy życie – dodała, spoglądając na mnie z zaciekawieniem. – Znajdę brata, a wtedy kto wie… Może się przerzucę na wytrawne. Albo nawet spróbuję piwa! To ten nowy nabytek firmy?
– Nie. – Detektyw odłożył jedną z flaszek na bok. – Kisi się już tutaj parę lat. Zakupiłem go na południu Lyrii od jakiegoś handlarza, jak twierdził… ze stopą zwrotu na inwestycji, sięgającą trzydziestu procent rocznie.
– Co? – Diana zmarszczyła brwi i spojrzała na pana Watta.
– Stopą zwrotu – powtórzył. – No, bo cena trunku rośnie w czasie.
– Głupi! – zaśmiała się. – Ja o tego, tu kawalera pytam.
– Skąd wiesz, że jestem kawalerem? Aż tak źle się prowadzę?
– Nie masz obrączki – zarechotała znowu.
– Kamień z serca – westchnąłem. – Ronald jestem. Miło mi.
– Diana Baltimoore – rzekła jejmość, wyciągając przed siebie pachnącą dłoń. Z uprzejmości pocałowałem jej palce.
– Starczy już tych uprzejmości. Nie po to kazałem Ronaldowi wytaszczyć omnifon z kufra, by teraz tracić cenny czas na swaty. Mam tylko półsłodkie, może być? – dodał, kładąc na stół butelkę z czarnego szkła. – Chyba z Lyrii sprowadzane… Czyli przeciętne.
– Może być – rzekła, siadając na krześle. – Osłodzę sobie ploteczkami. No… Co tam się działo, jak wybyłam poza granice Kontynentu. Opowiadaj, dziadku!
– Dziadku? – mruknął Dexter. – To niemalże potwarz – zadrwił.
– Mhm. Wyzwij mnie zatem na pojedynek. W szabli nie mam sobie równych.
– Wiem, bo to ja Cię nauczyłem ostrzem machać – odparł i zasiadł naprzeciwko niej.
Chwilę później rozległo się pstryknięcie korka, wychodzącego pod ciśnieniem z szyjki butelki. W powietrzu uniósł się zapach winogron, bzu i pistacji. Detektyw nalał trunku do dwóch kieliszków i odstawił karafkę na stół. Musiałem obejść się zapachem. Zresztą, krzesła, stary wyzyskiwacz też mi nie podsunął.
– Znowu mam sny – westchnęła. – Wiesz, które… Widziałam go. Rozbija się gdzieś w królestwie, na stepach. Znalazł sobie kompanię do bitki i do szklanki. Głównie do szklanki.
– Znajdziemy go – odparł Dexter. – Nie dzisiaj, to jutro. Nie jutro, to za tydzień.
– Chciałabym nosić w sobie tyle entuzjazmu, co Ty. Dlaczego do mnie zadzwoniłeś? Tylko nie mów, że serio chciałeś poplotkować, bo prędzej uwierzę, że królowi Khadegaardu odrosła brakująca ręka – powiedziała, powstrzymując się z trudem od śmiechu.
– To fakt, potrzebujemy Twojej pomocy. Nawet bardzo.
– Co miałabym zrobić? Tylko błagam, niech to nie będzie znowu praca pod przykrywką, bo chyba oszaleję, jak każesz mi uwieść kolejnego szewca.
– Potrzebujemy Twojej magii – odparł mój przełożony.
– Dawno jej nie używałam. Postaram się pomóc, ale niczego nie obiecuję, okej?
– Mhm – mruknął i upił łyk z kieliszka. – To opowiedz coś więcej o tych snach.
Diana przeszła płynnie do opowiadania o swoich wizjach. W tym czasie wróciłem do bezwzględnej walki z kurzem i pajęczynami, tym razem dla odmiany słuchając przy okazji o spalonych wioskach, obgryzionych do kości, kurzych skrzydełkach, bandyckich pojedynkach na rewolwery, stepowych wyścigach i innych przygodach, które spotkały braterską drużynę. Pan Watt słuchał intensywnie, siorbiąc przy okazji wino z kieliszka. Jak wypił swoje, zabrał się za szklankę przyjaciółki. W końcu tak się skupił na słuchaniu opowieści o sennym strumieniu świadomości, że omyłkowo upił kilka łyków prosto z butelki.
Nagle zza wazonu wyłoniło się tłuste muszysko. Aż się wzdrygnąłem na jego widok. Ścisnąłem szmatę w dłoni, poczekałem aż usiądzie i jebut! Szafka zadrżała. Globus prawie spadł na ziemię. W ostatniej chwili go złapałem. Owad bzyknął mi na ucho gdzie mogę się pocałować, zakręcił kilka kółek wokół żyrandola i czmychnął przez uchylone drzwi na zaplecze, tam gdzie piec i schody. Wpadłem do środka jak huragan. Intruz usiadł na poręczy. Podeszłem do niego wolnym krokiem, uniosłem rękę i trzask! Znowu pudło. Nieprzyjaciel usiadł na rozgrzanym blacie pieca. Kolejny raz przystawiłem się do ataku i prach! Pomyślałem, że padł martwy i znowu usłyszałem bzyczenie. Westchnąłem. Zarzuciłem szmatę na ramię i zrezygnowany, położyłem dłoń na metalowej klamce.
Wtem obróciłem się gwałtownie, całym ciałem, zdjąłem narzędzie destrukcji, kołyszące się do tej pory na moim ramieniu, zamachnąłem się ramieniem, cisnąłem przed siebie i… Szmatka plasnęła o ścianę i osunęła się na parkiet. Podszedłem bliżej, ciesząc uszy błogą ciszą. Mucha zakręciła się na podłodze, zatrzepotała agonalnie skrzydełkami i zdechła.
Piotr Siudeja