
.
Powieść w odcinkach Piotra Siudeja – Książę ognia
.
Rozdział 6 “Przedostatnie Życzenie”
.
Im dłużej patrzyłem na budynek naszego, miejskiego banku, tym lepiej rozumiałem ludzi, którzy zamiast w skarbcu, woleli trzymać oszczędności w skarpecie. Mała, prostopadłościenna budowla stała – ściśnięta jakoby, przez dwie, sąsiadujące z nią, a przede wszystkim znacznie większe kamienice, wzniesione w całości z szarej cegły, dobrze znoszącej upływ czasu. Na próżno było tam szukać wzrokiem estetycznych okiennic, czy balkonów, zdobiących ściany rudery, pomalowane… a raczej zachlapane na odwal się farbą. Malowidło w kolorze porannej sraczki zresztą, ze starości lub wstydu popękało licznie i odprysnęło od wzniesionego z cegieł murowania. Większość okien zawczasu zabito deskami, żeby biedacy nie napatrzyli się za darmo na luksus, który z pewnością wyzierał ze środka.
Gdyby nie plakietka nad drzwiami i stary żołnierz, przeklinający na głos i wygrażający się drzwiom, nie pomyślałbym, że stanęliśmy wtenczas przed podwojami instytucji finansowej. Poza nim, dostrzegliśmy jeszcze jednego strażnika, drzemiącego w najlepsze, przed wejściem do banku.
Diana wyciągnęła z kieszeni sukienki flakon, wypełniony ciemnym, mieniącym się płynem, wyciągnęła zębami dębowy korek i zaczęła polewać ręce zawartością fiolki.
– Co to? – zaciekawiłem się.
– Mieszanka ropy i manatynu – odparła. – Zapewni źródło energii, kiedy użyję zaklęcia – wyjaśniła, unosząc obydwie dłonie i mrużąc oczy. – Odsuńcie się trochę.
Kolejne słowa wypowiadanego przez nią zaklęcia, poniosły się po okolicy. Bezpańskie koty i psy na ten widok wylęgły zza śmietników lub zeskoczyły żwawo z nagrzanego murka, po czym natychmiast czmychnęły w dal. Kurz i drobne odpady, zalegające na śmietniku uniosły się nieznacznie. Okoliczne szyby spowiła cienka warstwa szronu. Pył z każdą chwilą unosił się coraz wyżej, tworząc nieśmiało kształty, przypominające zastygłe, ludzkie sylwetki
Na ten widok, nadjeżdżający handlarz szarpnął konia za wodze i spojrzawszy na nas kątem oka, najpierw wyzwał wszystkich, co znamienitszych magów od kurew, a później zagroził nam strażą. Na końcu machnął ręką i kopnął w bok swojego konia, by ten przyspieszył kroku. Przechadzająca się obok matka, pociągnęła ciekawską córkę za dłoń i obydwie waćpanny uciekły na drugą stronę ulicy. Przysypiający wartownik zachrapał głośno, mlasnął ozorem i przewrócił się, twarzą do drzwi.
Nieożywione, humanoidalne statuy ożyły nagle i zaczęły przemawiać ludzkim, choć wyraźnie zniekształconym i metalicznie brzmiącym głosem. Ich konie zarżały donośnie i pomknęły galopem przed siebie. W sumie dostrzegłem dwa wierzchowce, a na nich trzech jeźdźców. Klacz o siwych włosach i białej grzywie dosiadało dwóch waszmościów – rudobrody, łysy Malford ubrany w nadpalone odzienie i długą pelerynę, prowadzący zwierza za lejce, a także Olaf – kurczowo trzymający się jego bioder. Hans dosiadał czarnowłosego ogiera o niebieskich ślepiach oraz wyraźnie umięśnionych nogach. Wierzchowiec Larrena wysunął się na prowadzenie, mimo obciążającego go, drewnianego powozu i załadowanego na nim sejfu, przywiązanego do szyi grubymi powrozami. Przyczepa jego zamiatała bezwładnie całą ulicę, taranując po drodze prześwitujące stoiska i zmuszając do rychłej ucieczki inne duchy, które także wyłoniły się z popiołu. Panowie uciekinierzy pokrzykiwali radośnie. Widma handlarzy klęły na głos nad zgliszczami, pozostałymi po stoiskach. Wieśniaczki wzdychały z przerażenia, a młodzi chłopcy poczęli dopingować przemykającym magom, machając w ich kierunku zaciśniętymi pięściami i podskakując żywo z radości.
Dexter wsiadł w te pędy na grzbiet Bursztynki, zaczekał chwilę aż Diana zasiądzie za jego plecami i poklepał konia po szyi, na co ten zerwał się do biegu. Nie chcąc przegapić tak zacnego widowiska i z braku lepszego pomysłu, postanowiłem ukr… znaczy się, pożyczyć pierwszego, napotkanego na drodze konia. Wsiadłem na wygodne siodło z niedźwiedziej skóry i tylną częścią buciszcza uderzyłem wierzchowca w bok. Zwierz poderwał nieznacznie kopyta, zarżał niechętnie po czym dołączył do wyścigu.
Odźwierny służbista, całkiem już rozbudzony, wziął do ręki halabardę, opartą o sraczkowatą ścianę i przebiegł za nami kilka kroków. Kiedy zrozumiał, że na nic zda się jego próba pogoni, przeklął naszych ojców na tyle głośno, co byśmy wyraźnie usłyszeli po jakich zamtuzach się puszczali i cisnął ostrzem w naszą stronę. Ciężki oręż, nieprzystosowany całkiem do długiego lotu, uniósł się na chwilę nad ziemią i walnął o bruk, czyniąc przy tym nieznośny hałas. Właściciel kłosowłosej klaczy trzasnął drzwiami karczmy, zbiegł po schodach i spojrzał w naszym kierunku. On jednak w ramach swojej mądrości, zaniechał biegu i od razu przystąpił do ubliżania. Klnął tak, aż piana mu się zebrała na kącikach ust.
Tak żeśmy pędzili, że pewien byłem iż za kolejną – góra za dwoma przecznicami, zwrócę jarzynową sałatkę, zjedzoną w pośpiechu na śniadanie. Przynajmniej kulbakę miałem wygodną. Podskakiwałem wprawdzie na koniu jak szmaciana lalka, ale przynajmniej zad nie bolał mnie za każdym upadkiem. Wiatr za to przyjemnie muskał włosy. Końskie kopyta stukotały rytmicznie o chodnik. Bursztynka zgrabnie omijała przeszkody. Przeskakiwała nad beczułkami, wymijała zgrabnym półokręgiem większe namioty i zbierających się coraz tłumniej przechodniów, spragnionych obaczyć duchy i konny wyścig. Mój koń, szanowny panie, to zupełnie co innego. Rozpieprzał wszystko co mógł. Staranował baryłki z winem, roztrzaskał je kopytami a na koniec jeszcze niemal poślizgnął się na kałuży. Biednemu handlarzowi zgruzował całe stoisko. W pewnej chwili skręciliśmy gwałtownie w boczny trakt, gdzie stare baby rozwiesiły pranie na cienkich sznurkach, rozciągających się między budynkami. Zebrałem twarzą kilka koszul i czyjeś pantalony. Na głos przekląłem wszystkie praczki tego świata i po czym zabrałem się za nierówną walkę z mokrym odzieniem, która zajęła kolejne pół minuty mojego, krótkiego życia.
Do pościgu dołączył cały tuzin uzbrojonych po zęby zjaw. Szeleszcząco-stukoczący oddział wychylił się zza pomarańczowej kamienicy i ruszył żwawo w stronę złodziejaszków, w krótkim czasie znacząco skracając dzielący nas dystans. Lekka jazda konna, nosząca na piersi, przykrytej kolczugą, szarego lwa w czerwonym szalu, minęła nas tak, jakbyśmy w ogóle nie istnieli. Wzdrygnąłem się cały, kiedy przez moją pierś przeszła prześwitująca włócznia. Nieprzyjemny chłód rozszedł się po moim ciele. Łysy czarodziej strącił kilku żołnierzy z siodła, ciskając w nich iskrami. Niepomijalnym atutem podczas chyżej ucieczki okazał się także sam drewniany powóz, który przy takiej prędkości działał niby miotła, zagrażająca zbliżającym się nadto wierzchowcom. O sile mobilnego taranu przekonał się jeden z sołdatów. Koń jego, zdzielony z impetem w drobne kończyny, stracił równowagę i przewrócił się na bok, ciągnąc za sobą chuderlawego jeźdzca, który wkrótce potem dokonał żywota, zdzielony w potylicę końskim kopytem.
Przerzedzona i zmęczona pogoń wkrótce pogodziła się z porażką. Trzej uciekinierzy wkrótce potem opuścili centrum miasta. Zjawy wyhamowały znacznie konie, żeby dać im odpocząć po męczącej gonitwie. Nieco później, pojedyncze domy, kamienice i fabryki zastąpiła półdzika, trawiasta polana
– Tu się rozdzielamy – rzekł Malford. – Hans zakopie skarb. Jutro o świcie podzielimy się łupem i tyleśmy się widzieli. Jasne?
– Podzielmy pieniądze teraz – odparł Olaf.
– A otworzysz pieprzoną skrzynię? – warknął rudobrody.
– Kurwa jego mać – dodał swoje trzy srebrniki młody Larren. – Miało nie być kolejnego sejfu, tylko wory ciężkie od brzęczących monet. Miała być kura w garści, a jest chuj w dupie. Tak to jest, jak się robi interesa z Khadem i przeklętym nasieniem – dodał i spokorniał natychmiast, kiedy dwaj wyżsi wspólnicy obrzucili go morderczym wzrokiem.
– Zakopiesz ten cholerny skarbiec – powtórzył czarodziej, tonem głosu, nie znoszącym sprzeciwu. – Wrócimy po niego jutro. Kiedy nabiorę sił, stopię drzwi i wtedy podzielimy się zyskiem.
Hans wymruczał raz jeszcze, pod nosem, swoje zdanie na temat magów ognia. Tym razem jednak zadbał o to, by nikt go nie usłyszał. Później splunął na ziemię i ruszył dalej na grzbiecie konia, ciągnąc w pojedynkę powóz ze schowkiem. Diana wylała na ręce resztki ropy z fiolki i objęła Dextera – wyraźnie niezadowolonego zbliżającą się koniecznością uprania wierzchniego odzienia. Wraz z duchem zatrzymaliśmy się pod starym dębem, ogołoconym z prawie wszystkich gałęzi, najpewniej za sprawą uderzenia pioruna. Syn winiarza wyciągnął zza płaszcza scyzoryk i kilkoma, stanowczymi cięciami nakreślił na dębowej korze symbol – przekreślony trójkąt.
– Daruję wam patrzenia na dziurę – powiedziała, wykonując rękoma prosty gest.
.

.
Mimo bezwietrznej pogody, niespodziewanie rozległ się szum liści. Parę z nich odpadło od gałęzi. W locie zmieniły barwę z jasnobrązowej na czarną – po to tylko, by lada moment rozpaść się w proch. Z wnętrza konara dobiegł dźwięk, przypominający drapanie pazurów o szorstką powierzchnię. Trawa wokół nas pożółkła w znaczącym tempie. Ptaki poderwały się z gałęzi. Nasze konie zaczęły rżeć niespokojnie. Bursztynka wierzgnęła całym ciałem i kilka razy poruszyła się na boki. Detektyw zaklął cicho i pociągnął za wodze. Bez skutku. Pomógł dopiero mały obsydian, zawieszony na lnianym sznurku, który w rękach pana Watta zakołysał się w hipnotyczny sposób. Klacz o bursztynowym włosiu prychnęła raz jeszcze i uspokoiła się nieco. Wokół drzewa rozpostarł się dymny pierścień. Nagle rozległ się trzask. Z gęstej mgły wyłoniły się znane już nam duchy. Larren podciągnął spodnie, podwinął rękawy koszuli i ruszył w kierunku dębu, drapiąc się przy okazji po szyi, pokrytej widocznym śladem po czerwonej szmince. Widziadło rozejrzało się pobieżnie za wspólnikami. W końcu, znudzona zjawa oparła się o drzewo i włożyła papierosa do ust. Niespodziewanie czubek skręta zapalił się żywym ogniem. Brązowooki wzdrygnął się na ten widok. Szybko wypluł niedopałek, cofnął się o krok i wpadł na brodatego czarodzieja.
– Tęskniłeś, synu winiarza? Gdzie mączny baron? – zapytał Aldemar.
– Spóźnia się – mruknął Hans i cofnął o kilka kroków. – Zaczniemy bez niego.
– To bierz łopatę i kop.
– A ty? Co będziesz robił?
– Oszczędzał siły. Ktoś musi stopić sejf, zapomniałeś?
Brązowe oczka przeklął wspólnika pod nosem i zabrał się do kopania.
Jego brodaty towarzysz odpłynął myślami w zupełnie inne miejsce.
Złote monety, szafran i kaszmirowe… O tym w tamtej chwili myślał.
W końcu obydwaj wspólnicy wyjęli schowek z dołu. Skrytka nie miała pokaźnych rozmiarów. Mogła ważyć co najwyżej piętnaście funtów. Jeśli w środku kryły się smoki albo papiery wartościowe, to nie musieliby pracować już do końca życia. Jeśli natomiast za żelaznymi ściankami kryły się same srebrniki – starczyć by mogło najwyżej na miodowy miesiąc. Czarodziej oparł się drewnianym butem o kant metalowej puszki i popchnął, używając przy tym minimalnej siły. Schowek przewrócił na drugi bok i plasnął o ziemię. Syn Harpagona zatarł zmarznięte dłonie i począł chuchać w nie z namiętnością.
– Słyszałeś? – odezwał się poirytowany płomień.
– Brzęczenie monet. Nie jestem głuchy.
– Nie to, baranie – wycedził. – Kwarc. W środku jest kwarc.
– No i co mnie to obchodzi? Stop wreszcie tą pieprzoną kłódkę.
– Czy ty jesteś idiotą?! – Malford podniósł głos. – Słyszysz, co do Ciebie mówię? Niczego nie otworzę. Nie dopóki w środku są kamienie. Zabieram sejf do kowala. A ty… Po prostu zejdź mi z drogi, kmiocie – dodał i machnął ręką, jakby odganiał się od muchy.
– Nie ma takiej opcji! – zaprzeczył Hans ze stanowczością. – Nie taka była umowa.
– A jaka była umowa? – Pan ognia wzruszył ramionami. – Wejść do środka, stopić drzwi, zabrać łupy. Była mowa o stalowej skrzyni? Była mowa o kwarcu? Zdaje mi się, że nie. Zabieram sejf – powtórzył. – Znam człowieka, który otworzy go bez magii. Odsuń się, charczący parobie, a daruję ci żywota.
– Co to, to nie! – Syn winiarza splunął na ziemię i wyciągnął szablę z pochwy. Świst metalu poniósł się po całej polanie. Urażony szlachcic nie poprzestał na tym. Zacisnął szczękę i dla podkreślenia sprawności swoich kończyn, ciął parę razy powietrze. – Niechaj ten dąb będzie mi świadkiem! Mój ojciec fundował wsie na północy królestwa, praojciec miał we władaniu niejedną stocznię i niejedną flotyllę. Nie masz pojęcia przed kim stoisz, odmieńcze. Zwiódł cię niewyparzony ozór albowiem nazywam się Hans Larren najstarszy z synów Złotego Fiordu i przeto oznajmiam Tobie, że nikt mnie nie będzie od charczących parobów wyzywał. Taka zniewaga domaga się satysfakcji! Na śmierć i życie, walczyć będziem. O najwyższą stawkę, powiadam. Na honor, na godność wyzywam cię!
– Aha. Podejdziesz tu sam, czy się do ciebie przejść?
Zbity z tropu błyskawiczną ripostą, najmłodszy z Larrenowego rodu uniósł wysoko brwi. Prędko jednak odzyskał wigor do bitki. Uniósł szable i pobiegł prosto na przeciwnika.
– Za honor! Za Złote Fiordy! – ryknął wściekle.
Dźwięk, przypominający świst, rozszedł się tuż obok ucha maga. Bękart ognia w porę odchylił głowę. Zaraz po wykonanym machnięciu, Larren przechylił się bezwładnie do tyłu. Malford okrążył go zgrabnym półobrotem, zacisnął ramię na szyi nieprzyjaciela i wymruczał zaklęcie. W powietrzu rozległ się przytłumiony wrzask i uniósł swąd palonego mięsa. Ręce i nadgarstki czarodzieja spowił żywy ogień. Iskry trysnęły z jego oczu, usta zastygły w złowrogim uśmiechu… Szlachcic wydarł się przeraźliwe, upuścił szablę i wierzgnął nogami. Aldemar puścił go po chwili i westchnął z radości, bowiem mógł wreszcie upuścić trochę kotłującego się w nim żaru. Larren padł w kałużę. Wstał po jakimś czasie, wytrzeszczył oczy i resztkami sił począł na czworaka odsuwać się od nieprzyjaciela – charcząc przy tym jak świnia i z niemałym trudem próbując nabrać powietrza przez przypalone gardło. Sługa Maurusa czekał spokojnie, a kiedy Hans wytarzał się cały w błocie podszedł do niego i wyciągnął miecz ze skórzanej pochwy.
– Nie jesteś godzien zginąć od mojego ognia – rzekł, chwycił go za włosy i zamaszystym cięciem poderżnął gardziel. – Kozak w gadce, pizda w szrance – dodał i rzucił szlachcica w błoto. – W każdym razie, mam nadzieję, żeś kontent z satysfakcji.
Czarodziej wytarł w spodnie zakrwawione ostrze, podszedł do swojego wierzchowca i schował szablę za jeden z pasów, przywiązanych do końskiego grzbietu. Podczas tej czynności, polanę na nowo przeciął niepokojący świst. Później Maurusowy sługa zdjął zawieszony przy kulbace bicz i trzasnął nim nad uchem Bałwanki, zwanej też Fortuną. Klacz o białej sierści, na ten dźwięk poderwała się do galopu. Aldemar wskoczył na siodło czarnowłosego ogiera i ruszył niezbyt pospiesznie w kierunku najbliższej osady, nucąc pod nosem pieśni północy. Bezzwłocznie ruszyliśmy za nim.
Pytał pan nie tak dawno, co tam się dalej działo w chlewie.
Chętnie uszczknę cosik dalej tejże opowiastki, jeśli waść pozwoli.
Nie pamiętam dokładnie, jak długo leżałem w tych obierkach. Jak się ocknąłem, to po stalowych żołnierzach nie został już żaden ślad, więc pewnie minęło trochę czasu. W chlewiku i dookoła niego panowała cisza jak makiem zasiał. Z drugiej strony, w powietrzu nadal unosił się zapach fekaliów, więc nie mogłem spać ponadprzeciętnie długo.
Rebeka leżała na ziemi – sztywna, zimna… martwa.
W końcu stanąłem na nogi. Chwyciłem ją pod pachy i zacząłem ciągnąć w kierunku dziurawej ściany, klnąc po drodze Bogów, którzy dopuścili by moja ukochana zginęła pośród kartoflanych obierków i rozgotowanej cebuli. Minęliśmy rozklekotaną przegrodę.
Coś na kształt planu zamajaczyło w mojej głowie. Pomyślałem, że mógłbym zabrać ją do chaty kowala i przypalić ranę rozgrzanym prętem. Jeśli jeszcze żyła, ogień powinien zaleczyć jej rozciętą pierś. Ostatnim razem pomogło…
Po drodze minąłem jeszcze kilka chałup i zostawiłem za sobą kilkadziesiąt porzuconych w chaotyczny sposób, sztywnych ciał mężczyzn, kobiet i dzieci. Paru z nich rozpoznałem po wyglądzie. Witko leżał pod drzewem. Odszedł szybko… Prędzej niż pozostali. Stara Fletcherówna leżała na środku drogi, rozebrana do naga od pasa w dół. No i jeszcze te trzy dziewojki, co się obżerały jagodami, rosnącymi dziko za chatą kowala. Reszty wieśniaków albo nie znałem, albo mieli tak zmasakrowane twarze, że nie sposób było ich od siebie odróżnić. W połowie drogi zacząłem mieć wyrzuty sumienia. Kolejne zwłoki, które mijałem, przestały robić na mnie wrażenie… a przecież powinny.
Wreszcie dotarłem do chaty stalmistrza. Tylko ona uchowała się w nienaruszonym stanie. Nie wiem dlaczego, ale zapukałem do drzwi. Nikt nie otworzył. Wyważyłem wrota, taranując je swoim ciałem i wszedłem do środka.
Dawno, jeszcze zanim zacząłem przypalać kurze pióra, ojciec znalazł mi robotę w kuźni. Ponoć znał się z majstrem – często upijali się razem w karczmie. Pewnie dlatego Diarin okazał mi łaskę i zgodził się przyjąć mnie pod swoją opiekę. Powtarzał, że mam rękę do stali. Może i nawet miał rację. Szybko nauczyłem się wyrabiać proste miecze i stalowe okucia do tarcz. Gerwazy tak się ucieszył z moich wyrobów, że w zamian nawet kilka razy przymknął oko, jak pod jego obecność kradłem sery albo wędliny ze stołu naszego pana. Ludzie wytykali Diarina palcami, pluli mu pod nogi, a jego obrzucali pracownię odchodami. Majster może i z wierzchu wyglądał jak rzeźbiona stal, powleczona skórą ale w środku to on był beksa i mała dziewka. Wiem co mówię, bom widział jak raz szlochał za chałupą. A pewnego dnia wziął po prostu i jak stał, tak w pizdu w las poszedł.
Nigdy już nie wrócił. A szkoda, bo nawet go polubiłem…
Niektórzy twierdzili, że pewnego razu w surówce, co ją dostawał naszego karmazyna, znalazł czarny, połyskujący minerał, który po dotknięciu rozbłysnął zielonym światłem. Zażyczył sobie bogactw po uszy i dał dyla do stolicy, by tam żyć jak nobil, albo lepiej. Tak sobie wieśniaki wmawiali, bo inaczej musieliby żyć z tym, że przez nich się Diarin w lesie powiesił. Historyjka z kamieniem brzmiała lepiej… no i lżejsza była sercu.
Majstera charakteryzowała niezła obsesja na punkcie porządku, a w zasadzie jego braku. Kochał swój bajzel. Podłogę w jego pracowni przykrywała gruba warstwa opiłków żelaza. W rogu stał wielki, kamienny piec, gdzie rzemieślnik rozgrzewał sztabki i przetapiał surówkę. Na środku swoje święte miejsca miało kowadło i stojąca obok beczka z wodą. Tam, na stojąco spędzał większość czasu, tłucząc młotem rozpalone do czerwoności elementy. Wewnątrz nie brakowało także ochronnych kamieni, metalowych krążków i różnorakich narzędzi, zawieszonych na ścianach. Diarin ustanowił, że w rogu będzie stół. Tam trzymał arkusze i kawałki węgla, służące mu za narzędzie, do kreślenia po arkuszu. Stalmistrz marzył o zaprojektowaniu od zera pancerza – lekkiego, wytrzymałego i odpornego na uderzenia.
Położyłem dziewczynę w pościeli i podszedłem do sosnowego blatu. Spojrzałem na kartki. Tyle w zupełności wystarczyło, żeby wspomnienia wróciły. W pewnej chwili dostrzegłem szmacianą lalka, która zamiast oczu miała wielkie, czarne guziki. Podniosłem ją z ziemi i odstawiłem na swoje miejsce. Majster byłby ze mnie dumny. Zgarnąłem zamaszystym ruchem dłoni podpałkę, leżącą nad piecem i rozpaliłem ogień w palenisku. Kiedy już żar buchał należycie, wsadziłem do środka metalowy kij.
Później przypaliłem ranę na piersi Rebeki – mojej śpiącej królewny. Matka kiedyś opowiadała mi bajkę o księżniczce, na którą zła czarownica rzuciła urok i ta zapadła w wieczny sen. Przebudzić mógł ją jedynie pocałunek prawdziwej miłości.
Pomyśli pan, że totalna głupota, ale stwierdziłem, że spróbuję.
Odgarnąłem na bok zakrwawiony koc, usiadłem obok i pochyliłem się nad jej twarzą, brudną od krwi i błota. Spojrzałem na jej sine, delikatnie rozchylone usta, a później na delikatnie rozchylone powieki, spod których wyzierały jej martwe, granatowe oczy. Wzrok jej utkwił, zawieszony na suficie. Dawno nie widziałem bardziej nieżywej kobiety. Na ten widok oczy mi się zaszkliły. Zimny dreszcz przeszedł po ciele, a gardło zacisnęły strach i bezradność. Dotknąłem palcem zimnej wargi i obdarowałem ją ostatnim pocałunkiem.
Zza drzwi dobiegł tętent kopyt. Mimo bólu, podniosłem się z ziemi. Wylazłem przed chałupę, żeby rzucić się na chodnik i zostać stratowanym przez konie. Głównym traktem zbliżał się oddział lekkiej jazdy, niosącej sztandary naszego królestwa. Żołnierze nie zadawali pytań. Radzi byli, że ktoś w ogóle przeżył masakrę. Obdarowali mnie ciepłym kocem, zaprowadzili do swojego obozu i kazali jeść grochówkę.
Powoli kurowałem się pod ich skrzydłami. Pierwszej nocy usłyszałem z namiotu obok rozmowę dwóch panien, co gawędziły na głos o chorobie mózgu, od której sztywnieje język i człowiek zapomina ludzkiej mowy. Tak więc udawałem chorego i przez cały pobyt u sołdatów, słowem się nie odezwałem. Jadłem grochówkę, spałem dużo i modliłem się do Bogów, żeby wojacy nie zorientowali się, kogo przygarnęli pod swoją opiekę.
Już nigdy nie wróciłem w rodzinne strony.
Zresztą, nie było do czego wracać.
– Ej, Ronald? – Dexter pstryknął mi palcami przed uchem. – Co ty? Wszystko dobrze u ciebie? Przez dwie godziny nie wołałeś wina. Zaczynałem się poważnie martwić, żeś umarł w siodle, albo co gorsza… żeś stał się abstynentem.
– Co? – mruknąłem. – Wina? Tak, poproszę.
– Trzymaj i na zdrowie – powiedział i podał mi bukłak.
Napitek dobrze smakował, grzał jak trzeba i pozwalał zagłuszyć niechciane myśli.
W końcu dotarliśmy na skraj lasu. Drzewa wyłoniły się zza horyzontu, przypominając z oddali zwartą ścianę. Z daleka dobiegało rżenie koni i niosące się echem głosy rębaczy, karczujących zagajnik na polecenie królowej. Diana nadal powtarzała słowa zaklęcia. Zjawa trzymała się kilka kroków przed nami. Koła prześwitującego powozu najeżdżały raz na jakiś czas na wystające z ziemi korzenie, powodując jego trzeszczenie. Sejf kołysał się na boki i z rytmicznym trzaskiem odbijał się od drewnianych ścianek.
Czarodziejowi zbrzydły patriotyczne przyśpiewki – zamiast tego począł mruczeć pod nosem kolejne wersy ballady o pewnej bezzębnej praczce, której w czasie nurzania kukli w mydlinach, szczęście wcisnęło w ręce odłamek błyszczący zielenią.
Im dalej zanurzaliśmy się w knieję, tym mniej wyraźna stawała się magiczna projekcja. Duch rozmywał się coraz bardziej przed oczami, gubił kształty, brakowało mu ostrych krawędzi… Na ten widok pani Baltimore zaklęła pod nosem i polała dłonie ostatnimi kroplami olejku. Znaczyło więc, że również to zauważyła. Od tamtej pory nie minęło dużo czasu, nim widziadło zniknęło całkiem. A szkoda, bo naprawdę chciałem dowiedzieć się, czy jejmości odrosły te siekacze.
– Cholera jasna! – warknęła kobieta o kruczoczarnych włosach. – Nie dam rady już dłużej. Coś blokuje moją magię. Pieprzony las…!
Podniosłem wzrok i spojrzałem na gałęzie. Na niektórych z nich kołysały się kryształy o przymglonym wnętrzu. Minerały posiadały tę niezwykłą zdolność, że padające na nie światło, rozpraszało się w pewien, uporządkowany sposób, tworząc barwne stożki.
– To kwarc – odpowiedziałem, po chwili namysłu.
– Płomienie szykują się do wojny – dopowiedział Dexter.
– W takim razie… – zamyśliłem się. – Po co im ochrona przed magią? Czy oni sami przypadkiem nie używają zaklęć do walki?
– Chowają się pośród drzew – powiedziała Diana. – Tu mają swoje kryjówki. Walczyć będą gdzieś indziej, pewnie na łysych wzgórzach.
– To po co te minerały? – zapytałem.
– Widzisz kruki? – Diana odwróciła wzrok w kierunku jednego z drapieżników.
– Mhm… – zgodziłem się. – I co z nimi?
– Są przeklęte – odparła. – Ludzie zza muru wykorzystują je do komunikacji.
– Kryształy oślepiają je. Blokują sygnał – dokończył mój przełożony i pociągnął klacz za powrozy. Bursztynka prychnęła niechętnie, ale stanęła w miejscu. – Czekaj! Widzisz? Coś błysnęło w błocie – rzekł i zeskoczył z siodła.
Śledczy wyjął spod cienkiej warstwy chrustu długą, zakrzywioną lekko szablę. Chwycił ją za drewnianą rękojeść, obtoczoną czerwono-zielonymi pasami i przejechał opuszkami palców doczepiony do niej sznurek z rudych włosów.
– To przecież ostrze Sinclaire’a! – nie wytrzymałem.
– Widzisz, Ronaldzie, dobrze mówiłem, żeby iść śladem obierków. Właśnie znaleźliśmy obierka. Dużego. Dorodnego. Takiego, że stado świń byś nim wykarmił.
– Co…? – zdziwiła się niebieskooka.
– Na mnie nie patrz – wzruszyłem ramionami.
– Kto żyje, ten żre kartofle… – powiedział Watt, wsiadł na konia.
Ruszyliśmy dalej. W drodze wyłożył damie szczegóły swojej teorii.
Mówi się, że jak wydaje się głupie ale działa, to nie jest głupie.
Tak właśnie było z kartoflaną zależnością.
Po niespełna pięciu minutach znaleźliśmy porzucone pod drzewem ciało szlachcica. Jeżeli wyobrażał pan sobie małżonka Marii jako pełnego wdzięku mężczyznę, to niestety lecz będę musiał te wyobrażenia błyskawicznie rozwiać. Waszmość był raczej puszystym człowiekiem. Oczywiście, mógł napuchnąć trochę już po śmierci, ale jednak… bez przesady. Twarz jego nie wyglądała zbyt przyjaźnie. Od policzka po samo czoło rozciągała się śmiertelna rana, zakrzepła już od krwi i błota. Lewy profil jego twarzy lepił się od czerwonej skrzepliny, natomiast prawą część zdobiły liczne blizny, powstałe zapewne na skutek przeżytej ospy. Niebieskie oczy nobila zastygły w bezruchu, wpatrzone w koronę drzew. Zza jego szyi wystawał charakterystyczny warkocz, zapleciony z rudych włosów, które denat zaczesywał do tyłu na wodę z cukrem. Pierś szlachcica zdobił płaszcz zamszowy z wywijanymi rękawami, splamiony wyraźnie krwią – podobnie zresztą, jak reszta odzienia.
Tak oto – idąc śladem obierków, trafiliśmy do celu.
Po krótkiej obserwacji nadeszła jednak nowa fala zdumienia. Okazało się bowiem, że nie jeden, lecz dwóch Olafów czekało na nas pod dębem – pierwszy, ewidentnie martwy i parę kroków dalej, drugi… całkiem żywy. Jegomość wpatrywał się w szarego drozda, który wił sobie małe gniazdko na gałęzi. Przyczyn takiego rozdwojenia nie musieliśmy szukać daleko. Nadmierny karmazyn był duchem – wywnioskowałem po jego cerze i wierzchnim odzieniu, prześwitującymi pod słońce i gracji z jaką unosił się nad ziemią. Widziadło zerkało przed siebie z takim skupieniem, jakby ktoś rzucił na nie klątwę. Całe szczęście, że denat mrugnął raz na jakiś czas. Inaczej pomyślałbym, że zastygł w takiej pozycji.
– Znaleźliśmy chyba coś twojego – powiedział Dexter i pokazał szablę.
– Igłę? – mruknął z niedowierzaniem. – Cały dzień jej szukałem? Gdzie była?
– Leżała sobie na ziemi – odparł. – Nic dziwnego, że ci się nie powiodło poszukiwanie, skoro patrzyłeś po gałęziach. Nie jestem kowalem, więc nie znam się na metalach, jednak nie wydaje mi się, żeby stal miała w zwyczaju spadać do góry.
– Nie szabli, lecz ptaków wyszukiwałem na dębowej tyczce – rzekł, wypiął dumnie pierś i pokazał dłonią konar. – Spójrzcie tylko, jakie urocze stworzenie… Zaprawdę, ostatnio coraz ich mniej w pobliskich lasach. Maleństwa boją się przejeżdżających pociągów i tych skurwiałych płomieni, co kręcą się po lesie.
– Dostaliśmy zlecenie od Marii – detektyw zmienił temat.
– Mojej żony? – zapytał i oderwał wreszcie wzrok od lokalnej fauny.
– Zbieżność nazwisk i wspólna sypialnia to zwykle sugerują.
– Wpuściła was do naszej sypialni? – Olaf uniósł wysoko brwi.
– Nie w złym celu. Martwiła się. Prosiła, żebyśmy Cię znaleźli.
– Aha… No, to jestem! – Rozłożył ramiona. – Mogę już moją igłę?
Pan Watt zeskoczył z konia, chwycił ostrze oburącz i położył na wyciągniętej dłoni szlachcica. Szabla przeleciała na wylot przez jego rękę i plasnęła o ziemię.
– Mogłem się tego spodziewać – chrząknął i podrapał się po głowie.
– Chciałbyś przekazać ukochanej ostatnie słowa? A może sentencję, która ma spocząć na nagrobku? – powiedział Dexter i wydobył z sakwy kartkę i pióro.
– Po to was najęła? – prychnął. – Żeby się dowiedzieć, co chcę mieć napisane na nagrobku? Pewnie. Notujesz, dziadku? To notuj. Tu leży chuj złamany – powiedział podniosłym, majestatycznie brzmiącym tonem głosu i wykonał teatralny gest ręką. – Jestem pewien, że jej się spodoba. Kochana kobieta… Jeszcze dobrze nie umarłem, a ona już myśli jak mnie z tego łez padołu na kopach wyrzucić, prosto do piekła jak mniemam.
– Pochówek dobrze zrobi ciału, jednak szczerze wątpię, żeby miał wpływ na twojego ducha – odparł mój przełożony. – Poza tym, Maria nie wie, że uległeś przemianie.
– Chyba waści nie było po drodze z małżonką – wywnioskowałem.
– Nie – odrzekło widziadło. – Ale to nie wasza sprawa. Sam ją pożegnam. Pojadę do miasta, wyślę kruka do Nadar. Skończę to jak trzeba.
– Nie jesteś w żaden sposób związany z tym lasem? – Tym razem to Dexter uniósł brwi. – Dobrze rozumiem? – odczekał chwilę i kiedy duch przytaknął ruchem głowy, kontynuował. – W takim razie po co chcesz wysyłać kruka? Jedź do niej osobiście.
– Mógłbym… ale nie chcę. Kruk wystarczy.
– Obawiam się, że nawet to nie będzie możliwe – wtrąciła się Diana. – Każdej z bram Orienholmu pilnuje tuzin żołnierzy. Nikogo nie wpuszczają. Chyba, że truposzy.
– Doskonale! Mnie już śmierć nie grozi – odparł duch i ruszył przed siebie.
– Przeprowadzisz nas za mury? – zapytałem.
Pan Watt pociągnął za powrozy i ruszyliśmy śladem zjawy.
– Zaiste… i do tego całkiem żywych. Podniebny Taras to stare miasto, wzniesione jeszcze za czasów świetności magów. Ma wiele podziemnych korytarzy i ukrytych przejść. Pewnego razu jak się szwendałem bez celu po ciemnych alejkach natrafiłem na jedno z nich.
– Nie wierzę w altruizm – mruknął Dexter. – Czego chcesz w zamian?
– Steka. – Szlachcic oblizał usta na myśl o porcji soczystego mięsa. – Takiego z rozmarynową łodyżką, polanego masłem palonym i sosiwem pieprzowym. Za takie jadło zaprowadzę was wszędzie, choćby na kraniec świata… i jeszcze dwie sążnie dalej!
– No, nie wiem… – westchnął mój przełożony.
– Przecież jestem duchem. Mam prawo do ostatniego życzenia, czyż nie?
– Bez wątpienia – rzekłem. – Z pełnym brzuchem zaznasz spokoju?
– Spokojny będę dopiero gdy ten, który podciął mi krtań, sam straci głowę. Wtedy opuszczę świat ludzi. A póki ten kurwi syn żyje, rozbijał się będę po weseliskach, kradł gościom napitku, zabawiał dziewki… – wyliczył z ekscytacją. – Krótko mówiąc, żył jakby jutra miało nie być. A kto wie, może jeszcze dorobię się na tym cosik. Kto wie, kto wie… Na rany Laurentego, komu tak burczy w brzuchu! Ach, wybaczcie to ode mnie idzie. Koniecznie trza się posilić, dajcie no trochę wycisk tym koniom. To nie poletko spacerowe, tylko pole przyszłej bitwy. Chyżej tam! Wichta! – zakrzyknął i pobiegł przed siebie, a właściwie to nie pobiegł lecz zaczął szybciej nieco sunąć nad ziemią, jak to zresztą na ducha przystało.
Dalsze przemierzanie lasu umilił nam karmazyn obfitymi opowiastkami o gatunkach ptaków i sposobie ich bytowania. Okazało się, że Olaf posiadał w tym temacie naprawdę godną pozazdroszczenia wiedzę. Możliwe też, że cały czas zmyślał jak najęty – w każdym razie, na pewno był niezgorszy w jednej z tych dwóch rzeczy. Po drodze nie natknęliśmy się na żaden ślad ludzkiej, ani magicznej aktywności. Nic, tylko dziewiczy las.
Z czasem zapach grzybów i szyszek przykryła woń końskich ekskrementów, taniego browaru i stęchłego moczu, co z kolei oznaczało, że zbliżaliśmy do miasta.
Po długim spacerze wreszcie naszym oczom ukazały się niezliczone, wielopiętrowe kamienice i ludzie, gromadzący się tłumnie między nimi. Wielkie, kanciaste, trzy albo nawet i czterokondygnacyjne budowle wzniesiono z czarnej, pomarańczowej lub szarej cegły. Naprzeciwko mieszkań stały ceglane huty stali, fabryki tekstylne i szklarnie, różniące się od zwykłych kamienic obecnością nie zabitych deskami okien, otwartych zwykle na oścież, żeby robotnicy nie zagotowali się żywcem w przegrzanych wnętrzach.
Pracownicy niezliczonych manufaktur kręcili się wzdłuż i wszerz ulicy, ciągnąc za lub przed sobą – rzadziej przy pomocy woła lub konia, drewniane wozy, wyładowane nieobrobioną rudą żelaza, piachem albo bawełną. Zza wrót stalowych przetwórni buchał żywy ogień. Przejeżdżając obok zakładów włókienniczych dało się usłyszeć stękania, przekleństwa i śpiewy kobiet, pracujących od rana do zmierzchu przy maszynach do szycia. Tylko szklarze akurat mieli przerwę, bo siedzieli na schodkach, obżerali się kajzerkami i żłopali kawę, prosto z metalowych kubków. Poznać ich dało się po skołtunionych włosach i piasku, gromadzącym się chętnie w uszach lub pod paznokciami. Dzieciaki też pracowały, ale to nie znaczyło, że na ulicach panował spokój. Przed drzwiami każdej wytwórni siedziało co najmniej dwóch kalekich mężczyzn, żebrających o srebrnika albo dwa. Kto nie żebrał, leżał upity na środku drogi, nazywanej tak, żartobliwie przez lokalsów, a będącej w rzeczywistości błotnistym traktem, mieniącym się we wszystkich kolorach od pozostałości ropy, którą wiadrami wylewano na ulicę.
Ludzie za murem lubują się w naturze, to i ci sprzed ogrodzenia by chcieli. Tylko co tu robić, kiedy w powietrzu unosi się tyle siarki i tyle popiołu, że nic co żywe rosnąć nie chce? Ano znaleźli mieszczanie solucję dla tego problemu. Co by kreatywności stało się zadość, brali farby i malowali naturę na ścianach kamienic. Właśnie mijaliśmy delikwenta z dwoma wiaderkami. Jednym na wodę, drugim na farbę, której główny składnik stanowił zagęszczony sok z buraka – tańsza alternatywa dla popularnych na salonach, farb olejnych.
No i wreszcie był mur, wielki na ponad pół tysiąca sążni. Przegroda z szarego kamienia, jakby stanąć pod samą bramą, faktycznie zdawać by się mogło, że ciągnęła się aż po chmury. Pod bramą niebieską koczowali tłumnie biedacy, spragnieni bogatego życia, toczącego się po drugiej stronie. Kłusując wzdłuż kamiennej ściany, mijaliśmy zwykłych wieśniaków w podartych szatach, szlachciców – leżących lub siedzących na jednej, czasem dwóch walizkach i prostytutki, które myślały, że jak wypną to i owo, to strażnicy z wdzięczności przepuszczą je za bramę.
Nie przepuszczali, mości sołdaci…
Ale za to ubaw mieli przedni.
Raz nawet staliśmy się naocznymi świadkami dogorywającej awantury. Paru buntowników zebrało się w watahę, a kiedy to już się stało, każdy z osobna chwycił kamień i tak uzbrojony ruszył na strażników. Po stronie obrońców nie zauważyłem żadnych strat. Mącicielom bardzo chętnie i na oczach świadków odrąbywano głowy, albo nadziewano ich na pal, który chwilę później stawał pod murem, obwieszonym szarymi flagami królestwa.
– Daleko jeszcze? – zapytałem z trudem powstrzymując ziewnięcie.
– Jeszcze kawałek – odparł prześwitujący Olaf.
Po niespełna godzinie klnięcia na muchy i siarczysty upał, zacząłem zazdrościć karmazynowi niematerialnej formy. W końcu dotarliśmy do miejsca, gdzie kończyły się, rozstawione w rzędzie, ludzkie głowy. Tam swój początek miało dziko porośnięte wybrzeże jeziora, nad brzegiem którego stały niezliczone łodzie rybackie. Nasz przewodnik zatrzymał się w miejscu i teatralnie rozłożył ramiona
– To tutaj. Dajcie mi chwilę – rzekł duch.
To powiedziawszy, przeszedł przez kamienną ścianę. Okazało się, że jego nieżywa mość rozumiał słowo “chwila” nieco inaczej niż my. Prześwitujący naciągacz łaskawie wrócił do nas dopiero za pół godziny.
– Droga gotowa – rzekł syn winiarza. – Tunel zaczyna się za krzakami.
– Co ty tam robiłeś tyle czasu? – burknął, mocno poirytowany Dexter.
– Załatwiałem to i owo. No, ale jestem, nie? Po co te nerwy, dziadku?
– Ja się nie denerwuję… – mój wspólnik zgrzytnął zębami. – Co z końmi?
– Jak to co? Nic. Z nami pójdą. Zmieszczą się do tunelu.
Detektyw zeskoczył z siodła, przywiązał Bursztynkę do drzewa i odgarnął ręką gałęzie, porośnięte drobnymi liśćmi.
Naszym oczom ukazał się tunel, wysoki na mniej więcej dwa sążnie i szerokie na jeden sążeń. Z braku lepszych pomysłów, zanurkowaliśmy w kamiennej szczelinie. Wewnątrz śmierdziało zwietrzałym piwem i stęchlizną. W powietrzu unosiła się ciężka wilgoć. W czasie, jak szliśmy przed siebie, kilka razy kropla wody spadła na moje czoło, a raz nawet zauważyłem wielkiego, tłustego szczura, który przebiegł szybko między moimi nogami. Jedynymi źródłami światła były blade promienie słońca, padające na nasze plecy i dobiegający z głębi korytarza, blask spalanej nafty. Zapach browaru stawał się coraz wyraźniejszy, z każdym kolejnym krokiem.
Wreszcie, za zakrętem, ujrzeliśmy źródło owej woni – strażnika, wielkoluda drzemiącego nad beczułką chmielowego trunku. Tak wielki człek, żeby w ogóle zmieścić się w przejściu, musiał znacząco zgiąć nogi w kolanach i pochylić głowę, a mimo to i tak zajmował znaczną jego część. Ochroniarz mruczał przez sen, jednocześnie zmagając się z regularnymi napadami czkawki. Mężczyzna w homburg ubrany, pchnął mnie delikatnie, żebym przetarł szlak dla reszty kompanii. Przekląłem go w myślach za ten występek i ruszyłem na spotkanie z uzbrojonym wielkoludem. Sołdat nie przejął się zbytnio, kiedy szerszym krokiem ominąłem jego masywne nogi. Dałem gestowny sygnał pozostałym i wkrótce potem zostawiliśmy pijaczka za sobą.
– Sam się do tego stanu doprowadził, czy mu pomogłeś? – spytała Diana.
– Ja? Nigdy! Ja się w życiu kieruję zasadami, szanowna pani. – Olaf dumnie wypiął pierś i w ramach pouczającego gestu uniósł zgięte ramię ku górze. – Jedna z nich głosi, zaprawdę, że paskudnym grzesznikiem jest ten, kto siłą lub podstępem skłania drugiego do picia, po to tylko by później wykorzystać go do swych niecnych celów. Guillaume sam się do tego stanu doprowadził. Ja tylko patrzyłem, słuchałem jego opowieści… i dopytywałem z wytrwałością. A czy to moja wina, że stary sołdat lubi sobie wypić kiedy mieli ozorem?
– Czyliś podstępem go upił – stwierdziła niebieskooka.
– Pozwolę się nie zgodzić. – Widziadło uśmiechnęło się szarmancko i spojrzało bezwstydnie na biust czarodziejki. – Poza tym, jeśli waćpanna ciekawą by była, mam w zanadrzu jeszcze wiele zasad, które wyznaję w życiu i chętnie podzielę się nimi…
– Za drzwiami sypialni? – dokończyła. – Rad będziesz, jak mniemam, kiedy podczas obejmowania rozumem tych zacnych cnót, przy okazji do nagości się rozbiorę i pod waści kołdrę wskoczę? – dodała, spoglądając na niego kątem oka. – Widzę, że zgadłam.
Sinclair speszył się niemało i do końca tunelu nie podjął żadnej próby podrywu.
Na końcu korytarza zobaczyliśmy wnętrze szafy, wypchanej sukienkami i wieszakami z wiśniowego drewna oraz kości słoniowej. Pstrokate, kwieciste kreacje doprawdy zapierały dech w piersi, ale przecież nie po to przeszliśmy cały tunel, by zachwycać się modą. Dexter odgarnął na bok garść wieszadeł i pchnął zdecydowanym ruchem sosnowe drzwi, które jak się później okazało, prowadziły do środka przydrożnego sklepu.
Na pierwszy rzut oka butik – z uwagi na jaskrawo czerwone ściany i unoszący się w powietrzu zapach kobiecych perfum i ryby przywodził na myśl podrzędny, miejski zamtuz. Dopiero dłuższa obserwacja pozwalała odkryć rzeczywisty urok tego miejsca. Wewnątrz roiło się od wykonanych na zamówienie, sosnowych mebli, pasujących kolorystycznie do drewnianego parkietu. Naprzeciwko szafy mieściło się wysokie okno, przez które wpadało sporo dziennego światła. Stojaki, kufry i manekiny stały, rozstawione zarówno pod ścianami jak i w centralnej części izby, tworząc przemyślany układ. Paletę barw dopełniały różnorakie kreacje, rozwieszone lub rozrzucone wszędzie, gdzie okiem nie sięgnąć. Fragment jednego z boków pomieszczenia przykrywała płachta, która od razu wzbudziła moje zainteresowanie.
Poza nami w sklepie siedział jeszcze pewien waszmość, wyglądający niewątpliwie na właściciela owego przybytku, a nieco dalej od niego stała mieszczanka – niezbyt majętna i wyraźnie zrozpaczona, sądząc po wyglądzie. Kobieta na przemian szlochała i wygrażała palcem brodatemu przedsiębiorcy, którego, poza nadwagą, charakteryzowała kraciasta koszula, lniane spodnie i świeżo wypolerowane, czarne pantofle.
– Zjeżdżaj, mówię! – warknął nieznajomy, położył dłoń na niebieskiej sukience i obrzucił pogardliwym spojrzeniem zapłakaną klientkę. – Słyszałaś, złodziejko?! Idź, precz, kartofle przebierać na polu. Wróć do mnie dopiero z workiem koron.
– Obiecałeś, świnio! – załkała miastowa pani.
– Nie ma nic za darmo – powtórzył.
– Teraz to za darmo, tak?! A wczoraj pod pościelą coś mi szeptał, pamiętasz jeszcze? Powiedziałeś, że sprawisz mi najpiękniejszą suknię na świecie. Obiecałeś!
– Wczoraj było wczoraj. Dzisiaj jest dzisiaj. Przynajmniej już trzeźwym będąc, widzę zaprawdę jak bardzo musiałem mieć w czubie, by leźć na pięterko za taką paskudną…
– Świnia! Świnia! Świnia! – wrzeszczała na głos i tupała agresywnie bucikiem.
Dexter chrząknął głośno, by dać znać sprzedawcy o swoim istnieniu.
– Coście za jedni? – Mężczyzna odwrócił w naszym kierunku pyzatą buźkę. – No… i co ważniejsze, jak wleżliście do mojego sklepu, hę?
– Tunelem – odparłem.
– Tunelem…? Kto was do cholery przepuścił? – Z każdym kolejnym słowem, które wypowiadał, na jego twarzy malowała się coraz większa irytacja. – Aha… Ten stary pijak, Guillaume. Znowu się schlał i zamiast przejścia pilnować, to w nim zalega jak kłoda? Bogowie… Co ja z nim mam! A ostrzegał mnie szwagier przed potomkami Randalla. Dobrze mówił, że to ochlejmordy, zaściankowi patrioci i niespełna rozumu romantycy.
– Ile za tą suknię? – niespodziewanie Diana zmieniła temat.
– Dla ciebie, kochanie… – mruknął i zmierzył ją wzrokiem od buciszczy po czubek głowy. – Sześćdziesiąt srebrników albo płatność w naturze. Chociaż w sumie nie, panienka wybaczy… Siedemdziesiąt, za brak umiejętności pukania do drzwi.
– W wybitych zębach waszmości, przyjmie? – wycedziła.
Pracownica szwalni zaśmiała się cicho, przez łzy. Sprzedawca splunął na podłogę.
– Teraz to już dziewięćdziesiąt, za obrażanie sprzedawcy.
– Ta sukienka nie jest warta więcej niż trzydzieści koron – kontynuowała pani Baltimore. – Brak na niej jakichkolwiek haftów. Krój jest co najwyżej średni a kolor… Chociaż nie, patrząc po kolorze, dałabym najwyżej dwadzieścia.
– Guillaume! – warknął handlarz. – Do mnie! Guillaume, do kurwy nędzy…!
Zażartą kłótnię przerwało przyjemne dla ucha brzdęknięcie dzwonka, zawieszonego nad przeszklonymi drzwiami. Do sklepu weszła kolejna klientka – szlachcianka o długich, rudych włosach, ubrana w biały kapelusz i jasno niebieską suknię, weszła do środka i z uśmiechem na twarzy zaczęła oglądać kreacje, rozłożone na stojakach.
– Po ile te sukienki? – zapytała, patrząc pożądliwie na zieloną szatę, wykonaną z mieniącego się materiału, przyozdobioną przepaskami i eleganckim haftem na rękawach.
– Dla jaśnie pani po trzydzieści srebrników za sztukę.
– Ach, nie wiem – westchnęła. – Taki tu wybór…
– Waćpanna wcale się martwi – rzekł, minął nas, jakbyśmy byli najczystszym powietrzem i rozłożył ręce. – W końcu, od czego mamy technologię – dodał, zdejmując szarą płachtę, która przysłaniała naścienne lustro. – To magiczne zwierciadło samo wybierze dla jejmości najlepszą kieckę… i jeszcze buciki dobierze… i rękawiczki.
– Naprawdę? – ucieszyła się. – A dużo kosztuje taka przyjemność?
– Nic, a nic – odparł brodacz, chwycił klientkę za nadgarstek i z niesamowitą wręcz delikatnością zaprowadził ją przed tremo.
Nobilitka spojrzała na swoje odbicie i aż zakręciła się z radości. Po drugiej stronie zobaczyła bowiem siebie samą, w dokładnie tej zielonkawej sukni, na którą chwilę temu zerkała pożądliwie. Ba! Nie tylko w niej, ale i w szarym kapeluszu z wymodelowanym rondem, przyozdobionym różową opaską i bukietem łabędzich piór oraz w butach, też nie byle jakich bo śnieżnobiałych, na wysokich szpilkach wysadzanych białymi perłami i oszlifowanymi bursztynami. Takież to było magiczne zwierciadło.
– Cudowne! – westchnęła. – Biorę wszystko.
– To będzie sto dwadzieścia siedem. Za sukienkę, kapelusik i pantofelki.
Pierwszy raz widziałem na oczy, żeby ktoś z takim uśmiechem na twarzy żegnał się z dwoma sakwami monet. Odprowadziliśmy wzrokiem kobietę do drzwi. Handlarz spojrzał ostatni raz na jej zgrabny tyłeczek i zaraz spochmurniał – na jego nieszczęście, nigdzie się nie wybieraliśmy. W pewnej chwili brodacz spojrzał na blat, a kiedy zorientował się, że niebieska suknia i jasnowłosa mieszczanka zniknęły bez śladu, wytrzeszczył oczy i krzyknął.
– Złodziejka! Złodziejka ukradła suknię. Łapcie ją!
Diana stanęła przed lustrem i spojrzała z zaciekawieniem na swoje odbicie. Nie wyglądała na zbytnio zainteresowaną sprawą kradzieży – podobnie zresztą jak i my.
Postać po drugiej stronie zwierciadła miała na sobie czerwoną suknię z doszytymi przy boku kwiatami białej róży Kreacja sięgała jedynie połowy łydek i pozostawiała sporo wolnej przestrzeni, którą należało zagospodarować… na przykład, zakładając do tego ciemne, kraciaste rajstopy i skórzane kozaki z długimi nogawkami, obłożonymi futrem.
– Cóż za awangardowy strój! – westchnęła. – Przecież ja jestem prawie całkiem goła!
– Na południu wszystkie tak chodzą ubrane – dodał i uśmiechnął się paskudnie.
– Myśli waść? Ach… Ależ bym sobie takie lusterko sprawiła. Skąd je macie, sprzedawco? – zapytała, tańcząc przed zwierciadłem.
Muszę przyznać, trochę dziwnie się patrzyło, jak wymachiwała nogami.
– Daleko. Może waćpanna nie machać tak zajadle tymi gałązkami z łaski swojej?!
– Może mogę, może nie mogę – zadrwiła i spojrzała na mnie. – Potańczymy sobie, Ronaldzie? Nagle jakaś taka energia zaczęła mnie rozpierać do hulanek.
– Dość tego! – warknął stary ruchacz i wziął płachtę, by czym prędzej zasłonić nią obiekt, który wzbudził wśród nas tak wielkie zainteresowanie.
Pani Baltimore gwałtownie pociągnęła mnie za rękę. Bezwładnie przesunąłem się w jej kierunku – na własne nieszczęście, całkiem omijając wzrokiem deskę, która wystawała nieznacznie z podłogi, czekając tylko na takiego barana jak ja. Dalej wszystko już potoczyło się kaskadowo. Przechyliłem się wprzód i całkiem mimowolnie, w desperackiej próbie uchowania życia, wyciągnąłem przed siebie ramiona. Zamiast uderzyć głową w twardą nawierzchnię, wpadłem w coś ciepłego i miękkiego. Szybko zreflektowałem się, że tym czymś była pierś Diany, a kiedy już to się stało, równie błyskawicznie odsunąłem się od niej, czerwieniąc się przy tym ze wstydu, jak dojrzały burak. Czarodziejka zaśmiała się, objęła mnie ramionami i spojrzała w zwierciadło. Zerknąłem tam gdzie ona i przeszły mnie ciarki.
Czyli jednak…? Zginąłem najwyraźniej, wtedy w chlewiku i obróciłem się w ducha. Lustro przecie nie mogło kłamać, a nie dostrzegłem w nim nawet cienia swojego odbicia.
Jeszcze większe zdumienie ogarnęło mnie jednak dopiero, kiedy Dexter podszedł do ściany i wyciągnął przed siebie ręce. Nie tylko okazało się, że nic z tego, co widzieliśmy w lustrze nie było rzeczywistym odbiciem, ale również, że coś co nazywałem zwierciadłem, w istocie rzeczy okazało się najzwyklejszą dziurą w ścianie, oprawioną w ramę!
Detektyw padł na ziemię wraz z Dianą zza lustra. Przez następną minutę obydwoje tarzali się po podłodze i okładali po twarzy rękoma, klnąc przy tym jak para szewców. Pomyślałem, że tamtego dnia nic już mnie nie zaskoczy – nawet to, że handlarz, zamiast ratować suknie, machnął ramionami i klapnął ciężkim zadem na drewnianym krześle.
– A więc jednak – stwierdziłem. – To nie sen, tylko najprawdziwsza jawa.
– Pewnie, że jawa, a coś myślał? Metamorfa nigdy nie widziałeś?
– Meta… Kogo?
– Tataaaaaa! – wrzasnął metamorf.
– Puszczę – wydukał zdyszany detektyw. – Jak wrócisz do swojego ciała.
– Tataaa! – powtórzyła lustrzana Diana.
– Rób, gówniarzu, co przybłęda każe! – burknął ojciec.
Przemieniec niechętnie zaakceptował porażkę. Niby rozdymka, nabrał powietrza do ust i zacisnął powieki. Twarz jego, pierś i kończyny zaczęły deformować się w taki sposób, jakby młodzian nażarł się śliwek, które zamiast trafić do żołądka, wypełzły mu pod skórę. W końcu jego ręce i nogi skróciły się wyraźnie, głowa przybrała dziecięce rysy. Rudowłosy, piegowaty chłopaczek całkiem zabawnie wyglądał w szpilkach, rajtuzach i w kilka rozmiarów za dużej sukni, więc na ten widok pozwoliłem sobie na krótkie parsknięcie. Młodzian, w przeciwieństwie do mnie, nie miał najwyraźniej powodów do śmiechu, bo wstał z ziemi, rozpłakał się jak na małego człowieka przystało i podreptał przed siebie, ginąc nam po chwili z pola widzenia za dziurą w ścianie. Tą, która powinna być lustrem.
Magicznym do tego.
– Ciekawe co zaczną gadać na rynku, jak się dowiedzą że w waści sklepie jest zatrudniony metamorf, a stary, zboczony dziad, zwący się właścicielem, oferuje klientkom płatności w naturze. – Diana zadarła głowę i spojrzała groźnie na nieznajomego. – To może zostać naszym słodkim sekretem, pod warunkiem, że kobieta, którą przed chwilą nazwałeś złodziejką, wróci do domu z niebieską suknią i już nigdy, przenigdy nie będzie zmuszona zamartwiać się Tobą. Rozumiemy się? Mam nadzieję. A jak coś… Kruki mi powiedzą, czy dotrzymałeś swojej części umowy.
Handlarz przytaknął niemrawo ruchem głowy.
Diana mogła odtrąbić moralne zwycięstwo. Wreszcie wyszliśmy wreszcie na ulicę, gdzie czekał mocno poirytowany szlachcic, który na nasz widok poderwał się z miejsca i rozłożył szeroko ramiona, by w ten sposób wyrazić swoje niedowierzanie.
– Myślałem, że zapuszczę tu korzenie – westchnął. – W tym czasie co robiliście zakupy, to myśmy ze współtowarzyszami mieli już gotowy plan napadu.
– Właśnie – podjął Dexter. – Plan napadu. Chętnie o nim posłuchamy.
– Najpierw życzenie. Przedostatnie życzenie. – Olaf zatarł dłonie.
Piotr Siudeja