Lipiec 2026
.
.
Sotyris Paskos
.
ROK PO ROKU
rok po roku
maluję słowem
niebo nad nami
i życzę sobie
by świat się zmienił
clowni śmieją się ze mnie
przesuwam więc cieniem
po murze wspomnień
czasem skaleczę się jakimś słowem
wystającym z muru bo jakiś bałwan
napisał że wolność jest dla nas
w każdej kałuży odbija się słowo czkawką
jakby po setce spirytusu zatacza się prawda
perły rozsypane i tak dzień po dniu
jutro może wstanę tylko po co
pamiętam każdy dzień
ale trzymam go w niepamięci
kobiety są po to
by skracać nam pragnienie wolności
a kiedy już będziemy wolni
zatęsknimy do niewoli
głupia natura ludzka
.
ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
χρόνο με το χρόνο
ζωγραφίζω με λέξεις
τον ουρανό πάνω μας
και εύχομαι
να αλλάξει ο κόσμος
οι κλόουν γελάνε μαζί μου
οπότε σέρνω τη σκιά μου
πάνω στον τοίχο των αναμνήσεων
μερικές φορές τραυματίζομαι από κάποια λέξη
που προεξέχει από τον τοίχο, γιατί κάποιος βλάκας
έγραψε ότι η ελευθερία είναι για εμάς
σε κάθε λακκούβα αντανακλάται η λέξη με λόξυγγα
σαν να παραπατά η αλήθεια μετά από εκατό γραμμάρια αλκοόλ
μαργαριτάρια σκορπισμένα, έτσι μέρα με τη μέρα
αύριο ίσως ξυπνήσω, αλλά για ποιο λόγο;
θυμάμαι κάθε μέρα
αλλά την κρατάω στη λήθη
οι γυναίκες υπάρχουν για να μας μειώνουν την επιθυμία για ελευθερία
και όταν θα είμαστε ελεύθεροι,
θα νοσταλγήσουμε τη σκλαβιά,
η ανόητη ανθρώπινη φύση